«Օգյուստ Շուազի»–ի խմբագրումների տարբերություն

→‎top: Կատարվել են լրացումներ կենսագրական բաժնում։
(→‎top: Կատարվել են լրացումներ կենսագրական բաժնում։)
 
'''Օգյուստ Շուազի''' ({{lang-fr|Auguste Choisy}}, {{ԱԾ}}), [[ֆրանսիա]]ցի ինժեներ, ճարտարապետության պատմաբան և տեսաբան։
 
Շուազին ճարտարապետություն է սովորել Փարիզի Պոլիտեխնիկական դպրոցում 1861-1863 թվականներին եւ Կամուրջների եւ Ճանապարհների ազգային դպրոցում (1863-1866)։ Ուսման ընթացքում, ճանապարհորդել է Հռոմ եւ Աթենք։ Ճարտարապետության դասախոս է եղել Կամուրջների եւ սալահատակների ազգային դպրոցում (1877-1901 թթ.)։
Աշխատություններ է գրել [[Հին Հռոմ]]ի ([[1873]]), [[Բյուզանդիա]]յի ([[1883]]), [[Եգիպտոս]]ի ([[1904]]) շինարարական արվեստի մասին։ Հիմնական գործը «ճարտարապետության պատմություն» երկհատորյակն է ([[1899]]), ուր զգալի տեղ է հատկացված հայկական ճարտարապետությանը, նրա զարգացման ու ազդեցությունների հարցերին։ Ըստ Շուազիի, հայ ճարտարապետության զարգացման բարձրագույն շրջանը եղել է [[11]]-[[12]]-րդ դարերում։ Հետագայում այդ արվեստը տարածվել է դեպի հյուսիս՝ [[Վրաստան]], [[Ռուսաստան]], սկանդինավյան երկրներ և [[Իռլանդիա]], այդտեղից դեպի հարավ՝ [[Նորմանդիա]] և [[Ֆրանսիա]], իսկ [[Սև ծով]]ի ափերով՝ [[Ռումինիա]], [[Բուլղարիա]], [[Սերբիա]], [[Դալմաթիա]], [[Իտալիա]] և նպաստել [[Եվրոպա]]յում ռոմանական արվեստի ստեղծմանը։ Հայկական ճարտարապետության ներգործությունը շարունակվել է նաև 13-14-րդ դարերում, [[Փոքր Ասիա]]յի ուղղությամբ և նկատելի դարձել Կ․ Պոլսի մոնումենտալ շինությունների մեջ՝ [[Կոմնենոսներ]]ի և [[Պալեոլոգոսներ]]ի տիրապետության ժամանակաշրջանում։ Շուազին առաջ է քաշել այն տեսակետը, որ արաբ (մավրիտանական) և գոթական ճարտարապետության մեջ կիրառված [[փոխհատվող կամարների համակարգ]]ը և ընդհանրապես` ջլաղեղների համակարգը նախապես առկա են եղել հայ ճարտարապետության մեջ։ Շուազիի տեսակետները տեղ են գտել Յո․ Ստրժիգովսկու, Շ․ [[Գիլի]], Պ․ Տոեսկայի աշխատություններում, կարևոր ազդեցություն ունեցել [[20]]-րդ դարասկզբի ճարտարապետության տեսության ձևավորման վրա։
 
1904 թվականին արժանացել է Թագավորական ոսկե մեդալի։
 
Աշխատություններ է գրել [[Հին Հռոմ]]ի ([[1873]]), [[Բյուզանդիա]]յի ([[1883]]), [[Եգիպտոս]]ի ([[1904]]) շինարարական արվեստի մասին։ Հիմնական գործը «ճարտարապետությանՃարտարապետության պատմություն» երկհատորյակն է ([[1899]]), ուր զգալի տեղ է հատկացված հայկական ճարտարապետությանը, նրա զարգացման ու ազդեցությունների հարցերին։ Ըստ Շուազիի, հայ ճարտարապետության զարգացման բարձրագույն շրջանը եղել է [[11]]-[[12]]-րդ դարերում։ Հետագայում այդ արվեստը տարածվել է դեպի հյուսիս՝ [[Վրաստան]], [[Ռուսաստան]], սկանդինավյան երկրներ և [[Իռլանդիա]], այդտեղից դեպի հարավ՝ [[Նորմանդիա]] և [[Ֆրանսիա]], իսկ [[Սև ծով]]ի ափերով՝ [[Ռումինիա]], [[Բուլղարիա]], [[Սերբիա]], [[Դալմաթիա]], [[Իտալիա]] և նպաստել [[Եվրոպա]]յում ռոմանական արվեստի ստեղծմանը։ Հայկական ճարտարապետության ներգործությունը շարունակվել է նաև 13-14-րդ դարերում, [[Փոքր Ասիա]]յի ուղղությամբ և նկատելի դարձել Կ․ Պոլսի մոնումենտալ շինությունների մեջ՝ [[Կոմնենոսներ]]ի և [[Պալեոլոգոսներ]]ի տիրապետության ժամանակաշրջանում։ Շուազին առաջ է քաշել այն տեսակետը, որ արաբ (մավրիտանական) և գոթական ճարտարապետության մեջ կիրառված [[փոխհատվող կամարների համակարգ]]ը և ընդհանրապես` ջլաղեղների համակարգը նախապես առկա են եղել հայ ճարտարապետության մեջ։ Շուազիի տեսակետները տեղ են գտել Յո․ Ստրժիգովսկու, Շ․Շ. [[Գիլի]]Դիլի, Պ․ Տոեսկայի աշխատություններում, կարևոր ազդեցություն ունեցել [[20]]-րդ դարասկզբի ճարտարապետության տեսության ձևավորման վրա։
 
== Աշխատություններ ==
1851

edits