«Խոստովանություն»–ի խմբագրումների տարբերություն

Առանց խմբագրման ամփոփման
 
'''Խոստովանություն''', ապաշխարություն, քրիստոնեական եկեղեցու խորհուրդներից, աբրահամյան կրոններում ([[հինդուիզմհուդայականություն]]ում, [[քրիստոնեություն]]ում, [[իսլամ]]ում) Աստծո առաջ գործած մեղքերի խոստովանություն։ Խոստովանությունը ենթադրում է ապաշխարություն և ապագայում այլևս մեղքեր չգործելու որոշում։
 
Խոստովանությամբ [[հավատացյալ]]ը (ապաշխարողը) զղջումով [[մեղքերՄեղք (կրոնական)|մեղք]]ներն է հայտնում [[հոգևորական]]ին (խոստովանահորը), իսկ վերջինս թողություն է տալիս մեղքերին։ Այժմ տարածվում է խմբային խոստովանությունը, որը կրում է մեղքերի թողության հավաքական աղոթքի բնույթ։ [[Հայ առաքելական եկեղեցի|Հայ առաքելական եկեղեցում]] ընդունված է և՛ անհատական, և՛ հավաքական խոստովանությունը։ Խոստովանությունյան ընթացքում հոգևորականը կամ հավատացյալը ընթերցում են [[Գրիգոր Տաթևացի|Գրիգոր Տաթևացու]] խոստովանությունյան բանաձևը, ուր նշված են մարդկային հանցանքները և մեղքերը։
 
== Աստվածաշնչում ==
Նոր Կտակարանում նեղացնողի խոստովանությունը նեղացված մարդու առաջ համարվում է պարտադիր պայման Աստծուն աղոթելուց առաջ (Մատթեոս 5.23-24<ref>Итак, если ты принесёшь дар твой к жертвеннику и там вспомнишь, что брат твой имеет что-нибудь против тебя, оставь там дар твой пред жертвенником, и пойди прежде '''примирись''' с братом твоим, и тогда приди и принеси дар твой</ref>, Մատթեոս 6.14<ref>Ибо если вы будете '''прощать''' людям согрешения их, то '''простит''' и вам Отец ваш Небесный</ref>)։ [[Դիդախե]]ի պարականոն ստեղծագործությունում նեղացնողի խոստովանությունը նեղացվողի առաջ հանդիսանում է պարտադիր պայման հաղորդության հացը ճաշակելուց առաջ (տե՛ս [[Հաղորդություն]])։ Նոր Կտակարանը չի սահմանում խոստովանությունը որպես հատուկ ձևով անցկացվող ծես (հնագույն եկեղեցիների տերմիալոգիայում՝ [[խորհուրդ]]), ի տարբերություն հաղորդության և [[Մկրտություն|մկրտության]]։ Նոր Կտակարանում խոստովանությունը դա արտահայտություն է (հրապարակային կամ առանձին) Աստծուն իր մեղքերի թողության, որում կարևոր է ոչ թե ձևը, այլ բովանդակությունը՝ [[ապաշխարություն]]ը՝ որպես ըմբռնման փոփոխություն՝ մետանոյա։
 
== Հուդայականությունում ==
== Հինդուիզմում ==
ՀինդուիզմումՀուդայականությունում տերմինը կրում է «վիդույ» ({{lang-he|וִדּוּי}} — «խոստովանություն, գիտակցում») անվանումը։ Ժամանակակից նշանակությամբ առաջին անգամ ի հայտ է եկել Միշնահում<ref>[[Мишна]], Биккурим 2:2; Меггила 2:5</ref>։ Հենվելով աստվածաշնչյան «տղամարդը կամ կինը, որոնք մեղք են գործել ... թող խոստովանեն իրենց մեղքերը» կարգադրության վրա ([[Թվեր (գիրք)|Թվեր]] 5:6, 7)՝ հուդայական հալախան եզրակացնում է, որ ցանկացած պատվիրանի չպահպանումը պետք է քավվի ապաշխարությամբ և խոստովանությամբ<ref>[[Сифри]] Чис. 2, 3; [[Маймонид]], [[Мишне Тора]], Законы раскаяния 1:1</ref>։
 
[[Յոմ Կիպուր|Յոմ Կիպուրում]] իր, իր ընտանիքի, [[Քոհեններ|քոհենների]] և ողջ ժողովրդի համար տաճարային ծառայության ընթացքում քահանայապետի կողմից արտասանված խոստովանության բանաձևը շատ հակիրճ է ձևակերպված և բաղկացած է ընդամենը երկու նախադասությունից: Առաջին հերթին (բուն խստովանություն) թվարկում են երեք տեսակի մեղքերը՝ այլասերում [օրենքի], հանցագործություն [նրա] և մեղանչում, երկրորդ հերթին խնդրվում է Աստծո ներումը նրանց փոխարեն<ref>[[Мишна]], Иома 3:8; 4:2; 6:2</ref>։ Յոմ-Կիպուրի Սուրբ Պատարագի ժամանակ ընթերցված անձնական խոստովանության բանաձևերը<ref>Палестинский Талмуд Иома 8:9, 45в; [[Вавилонский Талмуд]], Иома 87б; [[Мидраш]] Вайикра Раба 3:3</ref>, ակնհայտորեն, ստեղծվել են տաճարի ավերումից հետո և կոչված են եղել փոխարինելու քահանայապետի կողմից կարդացած խոստովանությունը։
7282

edits