«Արտոս (խմորեղեն)»–ի խմբագրումների տարբերություն

չ
մանր-մունր oգտվելով ԱՎԲ
չ (մանր-մունր oգտվելով ԱՎԲ)
Արտոսի օգտագործման առաջին հիշատակումը գրանցվել է Եվերգետիդյան Տիպիկոնում (12-րդ դարի առաջին կես)<ref name ="ПЭ">Желтов М. С., Рубан Ю. И. [http://www.pravenc.ru/text/392501.html Артос] // Православная энциклопедия. — М. : Церковно-научный центр «Православная энциклопедия», 2001. — Т. III. — С. 470—472. — 752 с. — 40 000 экз. — ISBN 5-89572-008-0.</ref>։ Նմանատիպ հիշատակություն կա Երուսաղեմի տիպիկոնում:
 
Պատարագային մեկնաբանություններում արտոսի ծագումը կապվում է [[Առաքյալներ|առաքյալներիառաքյալներ]]ի հետ, որոնք Քրիստոսի Համբարձումից հետո իբր ընթրիքի սեղանին նրա համար դրել են մի բաժին հաց՝ դրանով իսկ խորհրդանշականորեն պատկերելով Նրա ներկայությունը ճաշի մեջ: Այս լեգենդը արտացոլվում է հին [[Ռուս գրականություն|ռուսական գրականության]] հուշարձաններում։
 
Արտոսի պատրաստման ավանդույթը խստորեն ազդել է ուղղափառ ժողովուրդների Զատկի խոհանոցի վրա. արտոսի ժողովրդական վերաիմաստավորումն է Զատկի հացն՝ ռուսական [[կուլիչ|կուլիչը]]ը, ուկրաինացիների [[պասկա]]ն, ռումինական և մոլդովական [[Կոզունակ|կոզունակ]]ը և այլն<ref>''Агапкина Т. А.'' Прагматика и функции пасхального хлеба (региональный аспект) // Живая старина. 2014. № 2.</ref>:
 
== Ժամանակակից պրակտիկա ==
* [http://www.pravmir.ru/article_1002.html Что такое артос?], Журнал «Православие и мир».
{{Արտաքին հղումներ}}
 
[[Կատեգորիա:Զատիկ]]
[[Կատեգորիա:Զատկվա ուտեստներ]]