«Սաշա Չոռնի»–ի խմբագրումների տարբերություն

չ
Առանց խմբագրման ամփոփման
չ
==Բանաստեղծը==
Տեղափոխվելով Սանկտ Պետերբուրգ՝ նա աշխատեց [[Վարշավա]]-[[Սանկտ Պետերբուրգ]] [[երկաթուղի]]ում՝ որպես վարչական աշխատող: Այդտեղ նա հանդիպեց իր կնոջը՝ Մարիա Իվանովնա Վասիլևային, որը նրա մենեջերն էր երկաթուղում: Նա իրենից մի քանի տարի ավելի մեծ էր, ավելի լավ կրթված և ավելի հարուստ: Չյորնիի ստեղծագործություններում գործընկերոջ հետ ամուսնությունը հաճախ նշվում էր որպես մարդու համար ամենավատ ճակատագիր: Չնայած դրան՝ թվում էր, որ նրանք երջանիկ ամուսիններ էին, և դա տևեց ողջ կյանքի ընթացքում:
 
<br/>Նրանք իրենց մեղրամիսն անցկացրին [[1905]] թվականին [[Իտալիա]]յում: Վերադառնալով Սանկտ Պետերբուրգ՝ Ալեքսանդրը հրատարակեց «Անհեթեթություն» ({{lang-ru| «Чепуха»}}) բանաստեղծությունների ժողովածուն «Զրիտել» ({{lang-ru| «Зритель»}}) ամսագրում՝ օգտագործելով «Սաշա Չյորնի» ({{lang-ru| Саша Чёрный}}) գրական կեղծանունը: Այս բանաստեղծությունների հրատարակման արդյունքում ամսագիրը փակվեց կառավարության կողմից, սակայն հսկայական ազդեցություն թողեց ընթերցողների վրա: Բանաստեղծությունները տարածվեցին ամբողջ երկրում, արտագրվեցին ձեռագիր, և շուտով Չյորնին համարվեց հանրաճանաչ և պահանջված հեղինակ:
<br/>[[1906]]–[[1907]] թվականների ընթացքում Սաշա Չյորնին բնակվել է [[Գերմանիա]]յում և սովորել է [[Հայդելբերգի համալսարան]]ում: [[1908]] թվականին նա վերադարձել է Սանկտ Պետերբուրգ և գրել է «Սատիրիկոն» ({{lang-en|Satirikon}}) հանրաճանաչ ամսագրի համար՝ համատարած համբավ ձեռք բերելով: «Երբ ինչ-որ մեկը ստանում էր ամսագրի նոր համարը, առաջինը, ինչ նա փնտրում էր, Սաշա Չյորնիի բանաստեղծություններն էին: Չկար ոչ մի ուսանող, բժիշկ կամ փաստաբան, որ չիմանար Չյորնիի բանաստեղծությունները անգիր»<ref>Степанова, Розалия. [http://magazines.russ.ru/slovo/2006/52/st20.html ''Обманчивый псевдоним Саши Черного''] «Слово\Word» 2006, №52. Quote in Russian: "Получив свежий журнал, читатель, прежде всего, искал в нём стихи Саши Чёрного. Не было такой курсистки, такого студента, врача, адвоката, которые не знали бы их наизусть".</ref> , - գրել է [[Կոռնեյ Չուկովսկի]]ն, ով նաև «Սատիրիկոն»-ի հոդվածագիրներից էր: Նրա ստեղծագործությունների երկրպագուներից էր [[Վլադիմիր Մայակովսկի]]ն, որը նրա բանաստեղծություններից շատերն անգիր գիտեր և հաճախ էր դրանք արտասանում: [[1910]] թվականին Սաշա Չյորնին հրատարակեց իր «Սատիրա» ({{lang-ru| «Сатиры»}}) գիրքը, որին [[1911]] թվականին հաջորդեց «Սատիրա և Լիրիկա» ({{lang-ru| «Сатиры и Лирика»}}) գիրքը։ Նա հրատարակել է նաև մանկական գրքեր՝ «Տուկ-Տուկ» ([[1913]] թվական) և Live ABC ([[1914]] թվական):
 
<br/>[[1906]]–[[1907]] թվականների ընթացքում Սաշա Չյորնին բնակվել է [[Գերմանիա]]յում և սովորել է [[Հայդելբերգի համալսարան]]ում: [[1908]] թվականին նա վերադարձել է Սանկտ Պետերբուրգ և գրել է «Սատիրիկոն» ({{lang-en|Satirikon}}) հանրաճանաչ ամսագրի համար՝ համատարած համբավ ձեռք բերելով: «Երբ ինչ-որ մեկը ստանում էր ամսագրի նոր համարը, առաջինը, ինչ նա փնտրում էր, Սաշա Չյորնիի բանաստեղծություններն էին: Չկար ոչ մի ուսանող, բժիշկ կամ փաստաբան, որ չիմանար Չյորնիի բանաստեղծությունները անգիր»<ref>Степанова, Розалия. [http://magazines.russ.ru/slovo/2006/52/st20.html ''Обманчивый псевдоним Саши Черного''] «Слово\Word» 2006, №52. Quote in Russian: "Получив свежий журнал, читатель, прежде всего, искал в нём стихи Саши Чёрного. Не было такой курсистки, такого студента, врача, адвоката, которые не знали бы их наизусть".</ref> , - գրել է [[Կոռնեյ Չուկովսկի]]ն, ով նաև «Սատիրիկոն»-ի հոդվածագիրներից էր: Նրա ստեղծագործությունների երկրպագուներից էր [[Վլադիմիր Մայակովսկի]]ն, որը նրա բանաստեղծություններից շատերն անգիր գիտեր և հաճախ էր դրանք արտասանում: [[1910]] թվականին Սաշա Չյորնին հրատարակեց իր «Սատիրա» ({{lang-ru| «Сатиры»}}) գիրքը, որին [[1911]] թվականին հաջորդեց «Սատիրա և Լիրիկա» ({{lang-ru| «Сатиры и Лирика»}}) գիրքը։ Նա հրատարակել է նաև մանկական գրքեր՝ «Տուկ-Տուկ» ([[1913]] թվական) և Live ABC ([[1914]] թվական):
 
==Պատերազմ և արտագաղթ==
 
Սաշա ՉյորնիԱրտագաղթի ընթացքում նա գրել է` «Ով լավ է ապրում աքսորում» ({{Lang-ru| «Кому в эмиграции жить хорошо»}}, [[1931]]-[[1932]]) բանաստեղծությունը, գրել է արձակ` «Սոսկալի պատմություններ» ({{Lang-ru| «Несерьезные рассказы»}}, [[1928]]), «Զինվորական հեքիաթներ» ({{Lang-ru| «Солдатские сказки»}}, հրատարակվել է [[1933]] թվականին): Նրա մահից հետո լույս է տեսել բանաստեղծությունների չորրորդ գիրքը՝ «Մանկական կղզի» (({{Lang-ru| «Детский остров»}}):
 
<br/>Նա մահացել է սրտի կաթվածից՝ [[1932]] թվականի [[հուլիսի 5]]-ին Ֆրանսիայի հարավում գտնվող [[Լե Լավանդու]] {{{Lang-fr| Le Lavandou}}) քաղաքում բռնկված հրդեհի ժամանակ: Լեգենդն ասում է, որ Չյորնիի շունը՝ Միկին, պառկեց Սաշա Չյորնիի կրծքին և մահացավ իր տիրոջ հետ:
 
[[Վլադիմիր Նաբոկով]]ը իր խոսքում ասել է․ «Նա թողեց ընդամենը մի քանի գիրք և լուռ, գեղեցիկ ստվեր»<ref>Левинг, Юрий. [http://magazines.russ.ru/slo/2001/1/lev.html ''Владимир Набоков и Саша Черный''] «Старое литературное обозрение» 2001, №1(277). Quote in Russian: "[О]т него осталось только несколько книг и тихая, прелестная тень."</ref>: [[Դմիտրի Շոստակովիչ]]ը «Չյորնիի» բանաստեղծություններից հինգին երաժշտություն է կցել՝ իր «Սատիրա» երաժշտական սինգլի համար։
2275

edits