«Ցեղակրոնություն»–ի խմբագրումների տարբերություն

չ
մանր-մունր oգտվելով ԱՎԲ
չ (մանր-մունր oգտվելով ԱՎԲ)
 
 
== Նպատակները և գաղափարախոսությունը ==
[[Պատկեր:Engraved Tseghakron Coat Of Arms.jpg|280px|մինի|Ցեղակրոն գաղափարախոսության զինանշանը փորագրված Գեղարդի վանքի տարածքում աղբյուրին։ ]]
Ցեղակրոնությունը կառուցված է հետևյալ տրամաբանական հաջորդականությամբ<ref name="Ամերիկահայությունը78">Գարեգին Նժդեհ // «Ամերիկահայությունը. ցեղը և իր տականքը», էջ 78-89</ref>.
 
{{քաղվածք|Ես ճանաչում եմ իմ ցեղը, ես հավատում եմ իմ ցեղին, ես պաշտում եմ իմ ցեղը, ես ցեղակրոն եմ։|}}
{{հիմնական|Հայկական հարց}}
[[Պատկեր:DistributionOfArmeniansInTheCaucasus.png|thumb|right|325px|[[Հայեր]]ի տարածվածությունը հայ ժողովրդի հայրենիք [[Հայկական լեռնաշխարհ]]ում]]
[[Ցեղակրոն Ուխտեր]]ի առաջին Ծրագիր-Կանոնագիրի տիտղոսաթերթը զարդարում էր ''«[[Լոզանի կոնֆերանս|Լոզա՞նը]] - ո՛չ, երբե՛ք»'' կարգախոսը։ Ցեղակրոնների համար՝ Հայկական հարցը չէր վերջանում Լոզանի թուրքանպաստ պայմանագրով, և դրանք շարունակում էին մնալ Թուրքիայի պարտատերերը։ Համոզված լինելով, որ հայկական հողերի վերանվաճումը հնարավոր է միայն սեփական արյամբ, քանզի միայն հայ զինվորի արիությամբ ու հայրենապաշտությամբ գծված Հայաստանի սահմանները կարող են լինել կայուն և արիական, Գարեգին Նժդեհը գրում էր<ref name="">Գարեգին Նժդեհը // «Որդիների պայքարը հայրերի դեմ», Սալոնիկ, 1927, էջ 26</ref>.
{{քաղվածքի սկիզբ}}Մի ժողովրդի հայրենի հողը չի՛ կարող ուրիշի մնայուն Հայրենիքը դառնալ... Մնայուն Արդարությոան Օրնեքի ուժով՝ բռնագրավված երկրամասերը միշտ էլ, վաղ թե ուշ, անցնում են իրենց պատմական տերերի ձեռքը՝ պայմանով, որ այդ վերջինի մեջ ժամանակը տկարացրած չլինի սերը, կարոտն ու պաշտամունքը դեպի Հայրենի Երկիրը։{{քաղվածքի վերջ}}