«Պատրիկ Դևեջյան»–ի խմբագրումների տարբերություն

Առանց խմբագրման ամփոփման
=== Նահանգային մանդատներ ===
 
* 2004 թ. մարտի 29-ից 2020 թ. մարտի 29, նահանգային խորհրդական (ընտրված Բուռ-լա-Ռենի կանտոնում) և գլխավոր խորհրդի փոխնախագահ՝ մինչև 2007 թ.,<br />
* 2007 թ. հունիսի 1-ից 2020 թ. մարտի 29, Օ-դը-Սենի նահանգային խորհրդի նախագահ:
 
'''Կուսակցություններում'''
 
* 1984 թ., «Հանրապետության համար միավորման» կենտրոնական կոմիտեի անդամ,<br />
* 1986-1988 թթ., դաշնությունների ազգային քարտուղար, <br />
* 1998-1999 թթ., «Հանրապետության համար միավորման» ազգային քարտուղար, սոցիալական հարցերի պատասխանատու,<br />
* 1999-2001 թթ., «Հանրապետության համար միավորման» խոսնակ,<br />
* 2001-2002 թթ., «Հանրապետության համար միավորման» նախագահ Միշել Ալիո-Մառիի քաղաքական խորհրդական:<br />
 
'''«Հանրային շարժման միություն»'''
 
* 2002 թ., «Հանրային շարժման միության» հիմնադիրների և գործադիր կոմիետի անդամ,<br />
* 2007 թ. սեպտեմբերի 25-ից 2008 թ. դեկտեմբերի 5, «Հանրային շարժման միության» գլխավոր քարտուղար:<br />
 
'''Այլ'''
 
* Լուվրի ընկերների ընկերակցության փոխնախագահ,<br />
* 2017-20 թթ., Լուվրի թանգարի հանրային հաստատության ղեկավարության խորհրդրի անդամ<ref>https://www.legifrance.gouv.fr/affichTexte.do?cidTexte=JORFTEXT000034011323&dateTexte=&categorieLien=id</ref>:<br />
 
'''Տեսակետեր'''
 
== Հայկական համայնք ==
Իր՝ «Խոսքի նախարարությունը» գրքում, նա գրում է.
 
* « Ես, այսպիսով, շատ բարյացկամ եմ Թուրքիայի հետ երկխոսությանը՝ չնայած նրա բիրտությանն ու անընդունելի վերաբերմունքին, որը խորհրդանշվում է եվրոպական տարածքի մի մասի ռազմական օկուպացիայիով. Կիպրոսի հյուսիսային հատվածը՝ այն ժամանակ, երբ Թուրքիան խնդրում է իրավաբանորեն դառնալ անդամ» (էջ 190),<br />
* Թուրքիայի անդամակցությունն անհամատեղելի է եվրոպական նախագծի հետ, որն իրապես հենվում է իրեն անդամակցող ամեն մի պետության նացիոնալիզմի ցավի վրա: Դա է պատճառը, որ Թուրքիան մերծում է ճանաչել Հայոց ցեղասպանությունը և դատի է տալիս նրանց, ովքեր զայրանում են, ինչպես գրող Օրհան Փամուկը: Սա կհամարվեր ստորացում: Նույն կերպ, Կիպրոսի հյուսիսից էվակուացիան և Կիպրոսի հարավի ճանաչումը կհամարվեին պարտություն: Վերջապես սրանով բացատրվում է այն, թե ինչու Թուրքիան չի կարող ընդունել պատսպարել քուրդ փոքրամասնության. սա կընկալվեր որպես ազգի մասնատում, վնաս միասնության համար» (էջ 191):