«Գուրգեն Մահարի»–ի խմբագրումների տարբերություն

→‎Կենսագրություն: Ավելացվել է «Այրվող այգեստաններ»ի հրատարակության տարեթիվը։
չ (Undid edits by 46.71.35.61 (talk) to last version by 23artashes)
Պիտակ: Հետ շրջել SWViewer [1.3]
(→‎Կենսագրություն: Ավելացվել է «Այրվող այգեստաններ»ի հրատարակության տարեթիվը։)
[[1953|1954]] թվականին Գ. Մահարին կնոջ և ուրիշ հայ գրողների հետ ([[Վահրամ Ալազան]], [[Վաղարշակ Նորենց]]) արդարացվել է և վերադարձել [[Երևան]], որտեղ ապրել ու ստեղծագործել է մինչև մահը։
 
Այդ տարիներին նա գրել է իր ամենահայտնի ստեղծագործությունները՝ «[[Ծաղկած փշալարեր]]» վիպակ-հուշագրությունը (հրատարակվել է [[1986]] թ. [[Բեյ­րութ|Բեյրութում]], այնուհետև՝ 1988 թ. [[Երևան]]ում) և «Այրվող այգեստաններ» վեպը ([[1966]] թ.)։ 1959 թվականինին լույս են տեսնում Մահարու «Հնձաններ» բանաստեղծությունների, [[1962]] թ.՝ «Լռության ձայնը» պատմվածքների ժողովածուները։ Մահարին գրել է նաև «Մարդը՝ մարդուն...», [[Կոմիտաս]]ին նվիրված «Երգ մահու և անմահության» թատերգությունները, «[[Եղիշե Չարենց|Չարենց]] նամե» (1968 թ.), «Այս հմուտ, հանճարեղ լոռեցին» ([[1971]] թ.), «[[Վիլյամ Սարոյան]]ի հետ» ([[1960]]), «Արծիվ Նաիրի» (1960), «[[Վարդան Աճեմյան]]ի հետ» ([[1966]]), «Ակսելյան քանդակներ» դիմանկարանյին-հուշագրական գրքերը։ Նրա կյանքի վերջին տարիները խաղաղ չեն անցել: «Այրվող այգեստաններ» վեպի լույս [[1966|տեսնելու]]ցտեսնելուց հետո (1966) Մահարին հակադրվում է վեպը կարդացած վանեցիներին, որոնք նրան մեղադրում էին Վանն ու վանեցիներին ծաղրելու մեջ: Նրան սուր քննադատության են ենթարկում նաև գրողները: Հոգեկան ծանր ապրումներն ու աքսորավայրերում քայքայած առողջությունը տեսնում են իրենց գործը: Մահարին ծանր հիվանդանում է և բուժման համար տեղափոխվում [[Լիտվա]]յի Պալանգա առողջարանական քաղաք, որտեղ էլ նա կնքում է իր մահկանացուն [[Լիտվա|1969]] թվականի [[Լիտվա|հուլիսի 17-ի]]ն, 66 տարեկան հասակում։
 
== Երկերի մատենագիտություն ==
1976

edits