«Laissez-faire»–ի խմբագրումների տարբերություն

Ավելացվել է 8 բայտ ,  1 տարի առաջ
շտկումներ
(շտկումներ)
'''Laissez-faire''' (լեսե-ֆեր, ֆրանսերենից՝ թույլ տվեք անել, սակայն այս համատեքստում՝ թույլ տվեք գնալ<ref>[http://www.businessdictionary.com/definition/laissez-faire.html Laissez-faire], Business Dict</ref>), '''չմիջամտելու սկզբունք''', տնտեսական դոկտրինաուսմունք, որի համաձայն պետության միջամտությունը երկրի տնտեսությանը պետք է լինի նվազագույնս։ Սա ֆրանսիացի տնտեսագետ և վաճառական [[Վենսան դը Գուրնե]]ի (1712-1759) ելույթից է, որը նա կարդացել է 1758 թվականին տնտեսագետ-ֆիզիոկրատների (ազատ առևտրի կողմնակիցների) ժողովին։ Իր ելույթում նա ապացուցում էր, որ արհեստների և առևտրի զարգացման համար կառավարությունը չպետքպետք է միջամտիչմիջամտի ձեռնարկատիրական ոլորտին։ Ուսմունքը զարգացել է [[Դասական քաղաքատնտեսություն|դասական դպրոցի]] տնտեսագետների աշխատություններում (մասնավորապես [[Ադամ Սմիթ]]ի «[[Հետազոտություն ժողովուրդների հարստության բնույթի և պատճառների շուրջ]]» աշխատությունում<ref name="Fine, Sidney 1964">Fine, Sidney. ''Laissez Faire and the General-Welfare State''. United States: The University of Michigan Press, 1964. Print</ref>, եզրըեզրույթը Սմիթը չի ներմուծել և, դատելով Նավիգացիոն ակտերի և վաշխառության օրենքի նկատմամբ ունեցած նրա վերաբերմունքին՝վերաբերմունքին, այս հարցում նա դոգմատիկճշմարիտ չէր)։
 
Այս սկզբունքի հիմնական փաստարկը պնդումն է առ այն, որ տնտեսությունըտնտեսությունն այնպիսի ինքնակարգավորվող համակարգ է, որն ինքն է գտնում արդյունավետ հավասարակշռություն, իսկ պետության միջամտությունն աղավաղում է տնտեսական գործակալների միջոցով ստացած ազդանշանները և արդյունավետ հավասարակշռությունըհավասարակշռությունն անհասանելի է դառնում։ Պետությանը հատկացվում է «գիշերային պահակի» դեր՝ շուկայում տնտեսական գործակալների փոխազդեցության կանոնների սահմանում և դրանց իրականացման հսկում, սակայն ոչ մի դեպքում շուկայի ինքնուրույն սուբյեկտի հսկում։
 
== Քննադատություն ==
Դասական դպրոցի տնտեսագետները չէին բացահայտում տնտեսության կողմից հավասարակշռության հասնելու գործընթացը, հետազոտվում էր հավասարակշռության վիճակը։ Միևնույն ժամանակ, [[սարդոստայնանման մոդել]]ի համաձայն (որը ցույց է տալիս, թե ինչպես է շուկան, հաջորդական իտերացիայի միջոցով, փոխելով գինն ու քանակը, անհավասարակշիռ դիրքից հասնում հավասարակշիռ դիրքի), գոյություն ունեն շուկայի այնպիսի անհավասար վիճակներ, որոնք արդյունքում չեն հանգեցնում հավասարակշռության։
 
Մյուս կողմից չմիջամտելու սկզբունքը քննադատում են հակահասարակական լինելու համար։ Այն դեպքերում, երբ տնտեսական օբյեկտիվանաչառ պատճառների արդյունքում կտրուկ նվազում է աշխատավարձը, տնտեսությունն աստիճանաբար կգա նոր հավասարակշռության, սակայն արդեն աշխատաշուկայում իր ծառայություններն առաջարկող ավելի քիչ մարդ կլինի։ «Laissez-faire»-ի գաղափարի կողմնակիցները, սակայն, կարծում են, որ պետական լրավճարների առկայության դեպքում այդ աշխատատեղերի պահպանումը հարկերի բարձրացման միջոցով կհանգեցնի բնակչության արտադրողական եկամտի անարդար իջեցմանը։
 
== Ծանոթագրություններ ==