«Մինաս Ավետիսյան»–ի խմբագրումների տարբերություն

{{տես|Մինաս Ավետիսյան ստեղծագործությունների անվանացանկ}}
 
'''Մինաս Կարապետի Ավետիսյան''' ({{ԱԾ}}), հայ նշանավոր գեղանկարիչ։ 20-րդ դարի երկրորդ կեսի '''հայ''' կերպարվեստի ամենակարկառուն ներկայացուցիչներից մեկը։ Ծնվել է [[1928]] թվականի [[հուլիսի 20]]–ին, [[Ջաջուռ]]ում (այժմ՝ [[ՀՀ]] [[Շիրակի մարզ]]ում)։ Համեմատաբար ուշ է սկսել զբաղվել գեղանկարչությամբ։ Պատանի հասակում տարված է եղել [[Մարտիրոս Սարյան]]ի արվեստով։ Առաջին անգամ կենդանկարչի հետ ծանոթացել է 18 տարեկանում<ref name="հուշեր">«Հուշեր Մինասի մասին», Յակոբ Զարգարյան</ref>։ Մինասի գեղարվեստական և էսթետական զարգացման գործում մեծ ազդեցություն են ունեցել [[Հայկական մանրանկարչություն]]ը և իտալական վերածննդի նկարչությունը, որին ծանոթացել է [[Լենինգրադ]]ում (այժմ` Սանկտ Պետերբուրգ) ուսանելու տարիներին<ref name="հուշեր"/>։
 
Մինասը ստեղծել է հայկական գյուղաշխարհն արտացոլող կոմպոզիցիաներ, բնանկարներ, ինչպես նաև դիմանկարներ, նատյուրմորտներ, որմնանկարներ։ Մինասի ստեղծագործությունները յուրահատուկ են իրենց գունային ուժեղ հակադրություններով, որոնք արտահայտում են լուսավոր, քնարական տրամադրություններ, երբեմն՝ ողբերգական շեշտերով։ Անդրադարձել է նկարչության բոլոր ոլորտներին՝ գեղանկարչություն, գրաֆիկա, որմնանկարչություն, բեմանկարչություն և այլն։ Հայտնի նկարներից մի քանիսը վերաբերում են հայ ժողովրդի անցյալին՝ հատկապես [[Հայոց Ցեղասպանություն|1915 թ հայկական ջարդերին]], որոնցից մազապուրծ են եղել նաև նկարչի ծնողները։ Այդ ժամանակաշրջանին են պատկանում 1965-1967 թվականներին ստեղծված «Ճանապարհ. ծնողներիս հիշողությունները», «Դեր-Զորի ճանապարհին» (1964 թ) կտավները։ Մինասի հասուն ստեղծագործական կյանքը տևել է 15 տարի՝ [[1960]]–[[1975]] թվականներին, որի ընթացքում նկարիչը ստեղծել է մոտ հինգ հարյուր մեծ ու փոքր կտավ, մոտավորապես նույնքան գծանկար, քսան մեծածավալ որմնանկար, մեկ տասնյակից ավելի բալետային ու թատերական ձևավորումներ։
Անանուն մասնակից