«Սալահ ադ-Դին»–ի խմբագրումների տարբերություն

Ավելացվել է 12 բայտ ,  1 տարի առաջ
Առանց խմբագրման ամփոփման
չ (Ռոբոտ․ Տեքստի ավտոմատ փոխարինում (-books.google.com/ +books.google.am/))
}}
 
'''Ան-Նասիր Սալահ ադ-Դին Յուսուֆ իբն Այյուբյան''' ({{lang-ar|صلاح الدين يوسف بن أيوب}} ''(Ṣalāḥ ad-Dīn Yūsuf ibn Ayyūb),'' {{lang-ku|سەلاحەدینی ئەییووبی}} ''(Selahedînê Eyûbî)'', հայտնի է նաև որպես '''Սալահ ադ-Դին''' կամ '''Սալադին''' ({{IPAc-en|ˈ|s|æ|l|ə|d|ɪ|n}}; 1137 թվական-1193 թվականի մարտի 4), [[Եգիպտոս|Եգիպտոսի]] և [[Սիրիա|Սիրիայի]] առաջին սուլթան<ref>Eddé, Anne-Marie "Saladin" trans. Jean Marie Todd Harvard University Press, 2011, p. 17, {{ISBN|978-0-674-28397-8}}, "Syria, all the territory of present day Syria, Lebanon, Jordan, Palestine and Israel".</ref> և [[Այյուբյան սուլթանություն|Այյուբյան դինաստիայի]] հիմնադիր։ [[Քրդեր|Քրդական ծագմամբ]] [[Սուննի իսլամ|սուննի մուսուլման]] Սալադինը<ref name="Minorsky">A number of contemporary sources make note of this. The biographer Ibn Khallikan writes, "Historians agree in stating that [Saladin's] father and family belonged to Duwin <nowiki>[</nowiki>Dvin (ancient city)<nowiki>]</nowiki>.&nbsp;... They were Kurds and belonged to the Rawādiya (sic), which is a branch of the great tribe al-Hadāniya": Minorsky (1953), p. 124. The medieval historian Ibn Athir, also a Kurd, relates a passage from another commander: "...&nbsp;both you and Saladin are Kurds and you will not let power pass into the hands of the Turks": Minorsky (1953), p. 138.</ref><ref>{{cite book |first=R. Stephen |last=Humphreys |title=From Saladin to the Mongols: The Ayyubids of Damascus, 1193–1260 |location= |publisher=State University of New York Press |year=1977 |page=29 |isbn=0-87395-263-4 |quote=Among the free-born amirs the Kurds would seem the most dependent on Saladin's success for the progress of their own fortunes. He too was a Kurd, after all&nbsp;... }}</ref><ref name="Encyclopedia of World Biography on Saladin">{{cite web|url=http://www.bookrags.com/biography/saladin/|title=Encyclopedia of World Biography on Saladin|accessdate=20 August 2008}}</ref> ղեկավարել է [[Լևանտ|Լևանտում]] [[Խաչակրաց պետություններ|խաչակրաց պետությունների]] դեմ ռազմական արշավանքը։ Իր իշխանության գագաթնակետին նրա սուլթանությունն ընդգրկել է Եգիպտոսը, Սիրիան, [[Ջեզիրե|Ջեզիրեն]] (Վերին Միջագետք), [[Հիջազ|Հիջազը]], [[Եմեն|Եմենը]] և [[Հյուսիսային Աֆրիկա|Հյուսիսային Աֆրիկայի]] այլ շրջաններ։
 
Սալադինը սկզբնապես 1164 թվականին իր հորեղբայր Շիրքուհի հետ, ով [[Զանգիների ամիրայություն|Զանգիների ամիրայության]] զորավարներից էր, ուղարկվել է [[Ֆաթիմյան խալիֆայություն]] [[Սելջուկներ|Սելջուկյանների]] [[աթաբեկ]] Նուր ադ-Դինի հրամանով՝ աջակցելու Շավարին դեռահաս ֆաթիմյան խալիֆ ալ-Ադիդի հետ [[Վեզիր|վեզիրի]] պաշտոնի համար պայքարում։ Սալադինը արագորեն բարձրացել է ֆաթիմյան կառավարության պաշտոններով խաչակիրների նկատմամբ ունեցած ռազմական հաջողությունների և ալ-Ադիդի հետ ունեցած անձնական կապերի շնորհիվ։ 1169 թվականի Շավարի սպանությունից և նույն տարում Շիրուքի բնական մահից հետո ալ-Ադիդը Սալադինին նշանակել է վեզիր․ սուննի մուսուլմանի նշանակումը նման պաշտոնում բացառիկ երևույթ էր [[Շիա իսլամ|շիա]] [[Իսմայիլականություն|իսմայիլական]] խալիֆայության համար։ Որպես վեզիր պաշտոնավարման ընթացքում Սալադինը սկսել է թուլացնել ֆաթիմյան կառույցը և 1171 թվականին ալ-Ադիդի մահից հետո նա վերացրել է Ֆաթիմյան խալիֆայությունը և կրկին հարաբերություն հաստատել սուննիական [[Աբբասյան խալիֆայություն|Աբբասյան խալիֆայության]] հետ, որի կենտրոնը [[Բաղդադ|Բաղդադն]] էր։