«Նեֆրոտիկ համախտանիշ»–ի խմբագրումների տարբերություն

Առանց խմբագրման ամփոփման
{{familytree/end}}
</center>
== Ախտորոշում ==
[[File:Urinbecher.jpg|thumb|200px| Մեզի հետազոտությունը հայտնաբերում է սպիտակուցների բարձր քանակ և երբեմն միկրոսկոպիկ արյունամիզություն։]]
[[File:Ultrasonography of kidney with nephrotic syndrome.jpg|thumb|Երիկամների [[ուլտրաձայնային հետազոտություն]] նեֆրոտիկ համախտանիշի ժամանակ։ Պատկերված է հիպերէխոգեն երիկամ առանց կեղևի և միջուկի սահմանազատման<ref name=Hansen2015>Content initially copied from: {{cite journal|last1=Hansen|first1=Kristoffer|last2=Nielsen|first2=Michael|last3=Ewertsen|first3=Caroline|title=Ultrasonography of the Kidney: A Pictorial Review|journal=Diagnostics|volume=6|issue=1|year=2015|pages=2|issn=2075-4418|doi=10.3390/diagnostics6010002}} [https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/ (CC-BY 4.0)]</ref>։]]
Հիվանդության պատմությունից բացի, մի քանի կենսաքիմիական թեստեր են անհրաժեշտ ճիշտ ախտորոշում կատարելու համար։ Բացի այդ կիրառվում է նաև երիկամների գործիքային հետազոտություններ և/կամ երիկամի [[բիոպսիա]] ։ Սկսում են մեզի մեջ սպիտակուցի մակարդակը որոշելուց<ref name="mapfre">{{cite web|url = http://www.mapfre.es/salud/es/cinformativo/sindrome-nefrotico.shtml|title = Nefrología y urología|accessdate = 12 Sep 2008}}</ref>, քանի որ առողջ մարդու մեզի մեջ կա աննշան սպիտակուցի քանակություն։ Դա կատարելու համար անցկացվում է մեզի 24-ժամյա քննություն։ Մեզի նմուշում ստուգվում է պրոտեինուրիան (3.5 գ և ավել 1.73 մ<sup>2</sup>/օր)։ Կատարում են նաև մեզի նստվածքի հետազոտություն, որը հայտնաբերում է ակտիվ [[նեֆրիտ]]։ Արյան կենսաքիմիական հետազոտություններից կարևորվում է հիպոալբումինեմիայի հայտնաբերումը, երբ վերջինիս մակարդակը ցածր է կամ հավասար 2․5 գ/դլ (նորման 3․5-5գ/դլ)։ Այնուհետև որոշում են կրեատինինի քլիրենսը՝ մաքրումը, որը գնահատում է երիկամների ֆունկցիան և մասամբ կծիկային ֆիլտրացիայի ունակությունը<ref>{{cite web|url = http://www.urovirtual.net/paciente/saber/rinyones/articulo9.asp|title = El diagnóstico del síndrome nefrótico|accessdate = 12 Sep 2008}}</ref>։ Մկանային հյուսվածքի քայքայումից առաջանում է կրեատինին, որը արյան մեջ անցնելոց հետո հայտնվում է մեզում։ Արյան և մեզի մեջ չափելով օրգանական բաղադրիչների խտությունը կարելի է գնահատել կծիկային ֆիլտրացիայի ունակությունը։ Որոշում են նաև էլեկտրոլիտների, միզանյութի մակարդակը երիկամների ֆունկցիան պարզելու համար մակարդակը։
 
Ճարպերի մակարդակը ևս անհրաժեշտ է որոշել, քանի որ խոլեստերոլի, ցածր և շատ ցածր խտության լիպոպրոտեինների մակարդակը առանձնահատուկ է նեֆրոտիկ համախտանիշի համար։
 
Երիկամների բիոպսիան նույնպես կարող է կիրառվել, որպես ավելի հատկանշական և ինվազիվ մեթոդ։ Երիկամի նմուշի հյուսվածաբանական հետազոտությունը թույլ է տալիս որոշել առկա [[Գլոմերուլոնեֆրիտ|գլոմերուլոնեֆրիտի]] տեսակը<ref name="mapfre" />։ Այնուամենայնիվ, բիոպսիան հիմնականում կատարում են մեծահասակներին, քանի որ երեխաների մեծամասնության մոտ հանդիպում է ՄՓՀ , որը ունի ախտադադարի 95% հավանականություն կորտիկոստերոիդներով բուժման դեպքում<ref name="biopsia">{{cite web |url = http://www.scielo.cl/scielo.php?pid=S0370-41062006000300011&script=sci_arttext|title = Indicaciones de la biospsia renal en niños|accessdate = 2008-09-14 |author1=Voguel S, Andrea |author2=Azócar P, Marta |author3=Nazal Ch, Vilma |author4=Salas del C, Paulina }}</ref>։ Երեխաներին բիոպսիան ցուցված է միայն երբ նրանք կորտիկոստերոիդ կայուն են և մեծամասնության մոտ հայտնաբերվում է ՖՍԳ<ref name="biopsia" />։
 
Հետազուտությունները շարունակում են այն դեպքում, երբ հիվանդության պատճառը չի հայտնաբերվում։ Այն ներառում է աուտոիմուն մարկերների որոշումը ([[հակակորիզային հակամարմին]], [[Հակաստրեպտոլիզին|հակաստրեպտոլիզինի]] տիտր, կոմպլեմենտի C3 բաղադրիչ, [[կրիոգլոբուլիններ]], [[էլեկտրոֆորեզ]]) կամ որովայնի խոռոչի [[Ուլտրաձայնային հետազոտություն|ուլտրաձայնային հետազոտությունը]]։<center></center>
 
===Տարբերակիչ ախտորոշում===