Բացել գլխավոր ցանկը

Changes

Ավելացվել է 20 բայտ ,  1 տարի առաջ
==== Մոր կողմից ====
* Նախապապը՝ Նիկիտա Մորոզովը, եղել է ճորտ գյուղացի: XVIII դարի կեսերին բնակվել է Ֆոֆանովո (ներկայումս Իվանովոյի մարզ) գյուղում:
* Նախապապը՝ Գերասիմ Նիկիտիչ Մորոզովը (1764-3.05.1825), Վոլգայում և Օկայում լաստանավ էր վարումևվարում և ցորեն ու փայտանյութ փոխադրում: 1817 թվականին, ամուսնանում է ճորրտճորտ գյուղացի Տատյանա Լեոնտևնայի հետ, որից հինգ երեխա է ունենում, Ալեքսեյը, Վասիլին, Մարիան, Ֆյոդորը և ՅկովըՅակովը: 53 տարեկան հասակում նա փրկագին վրարելովվճարելով ճորտությունից ազատում է իրեն և որդունորդուն՝ Յակովին:
* Պապը՝ Յակով Գերասիմովիչը (մոտ. 1800-1847), ծնվել է Ֆոֆանովո գյուղում: Օգնում էր հորը, հետևում առևտրին [[Մորշանսկ]]ում: 1820 թվականին ամուսնանում է Կոխմակովա Ալեքսանդրա իվանովնայիԻվանովնայի հետ: 1833 թվականին Յակով Գերասիմիչը սնանլանումսնանկանում է և ստիպված է լինում աշխատանք փնտրել, նրան Տագանրոգում աշատանքի է տեղավորում գեներալ Պոպկովը: Դառնալով քաղաքապետի առևտրական հանձնակատար միաժամանակ Ռոստովում զբաղվում է ապխտած ձկան առևտրով: Ուներ երեք երեխաներ, Իվանը (1821 թվականից 1828 թ. - 1866 թվականից 1869 թ. միջև), Ֆեդոսյան (1829-25.10.1891), Եվգենիան (հետագայում Ա. Պ. Չեխովի մայրը):
* Տատիկը՝ Ալեքսանդրա Իվանովնա Կոխմակովա (1804-1868), նյութապես ապահովված արհեստավորների ընտանիքից էր: Ընտանիքում պատրաստում էին բարձր պահանջարկ ունեցող սրբապատկերներ և փայտից մանր շինվածքներ: Երեխաների հետ բնակվել է Շույում, ամուսնուց առանձին, որը ընտանիքին այցելում էր միայն պարբերաբար: 1847 թվականին ուժեղ հրդեհը ոչնչացնում է 88 տուն՝ Մորոզովներին թողնելով առանց ունեցվածքի: Նույն տարում [[խոլերա]]յից մահանում է Յակովը: Այրի Ալեքսանդրան երկու դուստրերի Ֆեդոսիայի և եվգենիայիԵվգենիայի հետ միասին հանգրվան են գտնում գեներալ Պոպկովի մոտ, որը ոչ միայն ընդունում է ընտանիքին, այլև կազմակերպվում է որբերի գրագիտության ուսուցման հարցը:
 
=== Ծնողներ ===
1841 թվականին, երբ Չեխովի ապագա մայրը ընդամենը վեց տարեկան էր, Պավելը բնակություն է հաստատում Ռոստովում, Յակով Մորոզովի մոտ (հայր Եվգենի): Վեց տարի հետո, երբ Յակովը մահանում է, ընտանիքների միջև կապը խզվում է, բայց վեց տարի անց այն նորից վերականգնվում է, ի հայտ է գալիս, որ Եվգեկի Մորոզովի եղբայրը՝ Իվանը (1825-1867), աշխատել է Միտրոֆան Չեխովի (1836-1894), Պավել Եգորովիչի հարազատ եղբոր գլխավորությամբ: Դրա շնորհիվ Պավելն ու Եվգենիան ծանոթանում են, և 1854 թվականին նրանք ամուսնանում են:
 
==== Մայր ====
[[Պատկեր:Chekhov PE.jpg|մինի|Պ. Ե. Չեխով]]
[[Պատկեր:Chekhov with family 02.jpg|մինի|Կանգնած են` Իվանը, Անտոնը, Նիկոլայը, Ակեքսանդրը և Միտրոֆան Եգորովիչը: Նստած են` Միխայիլը, Մարիան, Պավել Եգորովիչը, Եվգենիա Յակովլևնան , Լյուդմիլա Պավլովնան և նրա որդին Գեորգին: 1874 թ.]]
Հայրը՝ Պավել Եգորովիչ Չեխովը (1825-1898), հորից ժառանգել է բռնակալական բնավորությունը և չնայած ընտանիքին գրած նամակներում դրսևորում էր հոգատարություն և կարեկցանք, կյանքում հաճախ էր դիմում ծեծուջարդին և լուտանքներին: Նա ստիպում էր իր երեխաներին առավոտից մինչև երեկո աշխատել կրպակում ինչպեսնաևինչպես նաև երգել եկեղեցական երգչախմբում: Պավել Եգորովիչի մանկության մասին կարելի է դատել նրա հուշերից, որոնք նա գրառել է կյանքի վերջին տարիներին գրված ընտանեկան ժամանագրություններում:
<blockquote>
: 1830 Հիշում եմ, որ մայրս Կիևից եկավ և ես տեսա նրան:
</blockquote>
 
Տասնվեց տարեկանում նա հասցրել էր աշխատել շաքարի գործարանում, այնուհետև զբաղվել էր անասնապահությամբ, իսկ Տագանրոգում աշխատանքի էր ընդունվել առևտրական կրպակում: 1856 թվականին Պավել Եգորովիչը կարողանում է կուտակել 2500 ռուբլիևռուբլի և ընդունվել վաճառականների երրորդ գիլդիա: 1857 թվականին նա առևտրական կատկետ է բացում կրպակի ցուցանակի վրա գրելով «Թեյ, շաքար, կոֆե և այլ գաղութային ապրանքներ»:
 
Չեխովների ավագ սերնդի ներկայացուցիչները աստվածավախ մարդիկ էին և պահպանում էին բոլոր կրոնական տոներն ու ծեսերը: Չեխովները մոլեռանդորեն հաճախում էին եկեղեցական արարողություններին և ուխտագնացություն կատարում: Եկեղեցում ծանոթ խմբերգիչը Պավել Եգորովիչին սովորեցրեց նոտագրություն և նույնիսկ ջութակի վրա նվագել: Պավելը հրապուրվեց երգչախմբային երգեցողությամբ, 1864 թվականին դառնալով մայր տաճարի երգչախմբի խմբավար: Աֆոնցի վանականի կողմից կիրառվող սաղմոսների «երկարաձիգ» ոճի նկատմամբ հակումը նրա երգեցողությունները դարձնում էին բավականին ձգձգված ու երկար, որի պատճառով էլ 1867 թվականին նրան ազատում են: Այդ ժամանակ Պավել Եգորովիչը տեղափոխվում է հունական եկեղեցի, երգչախումբ է ձևավորում, որում երգում էին Ալեքսանդրը, Նիկոլայը և Անտոնը: Որպես խմբավար Պավել Եգորովիչը երգչախմբին սովորեցնում է ջութակի նվագակցությամբ երգեցողությանը: Դա ստեղծում էր պատվավոր տպավորություն քաղաքում, իսկ երգչախմբին լսելու էին գալիս նույնիսկ Ռոստովից և այլ քաղաքներից: Ալեքսանդր Պավլովիչը սկզբում երգում է բարակ ձայնով, այնուհետև բասով, Նիկոլայը լավ ջութակահար էր, օգնում էր հորը և հատկապես շատ էր երգում, որն էլ ազդեց նրա առողջության վրա, դառնալով նրա հիվանդության պատճառ: Անտոնը երգում էր ալտով: Ընտանիքը շատ համերաշխ էր ապրում, Անտոն Պավլովիչը բոլորից հնազանդն էր, նա շատ մեծ գլուխ ուներ, նրան կոչում էին «Բոմբ», որի պատճառով էլ նա շատ էր զայրանում:
 
[[Պատկեր:Chekhov family.jpg|մինի|Վերևից` Իվանը, Ալեքսանդրը, Պավել Եգորովիչը: Երկրորդ շարք` Մ. Կորնեևա, Լիկա Միզինովա, Մարիա, Եվգենիա Յակովլևնա, Սերյոժա Կիսիլյով: Ներքևից` Միխաիլ, Անտոն: 1890 թ.]]
 
Պավել Եգորովիչի համեմատաբար հաջող սկսված առևտրական գործերը շուտով վատացան: Կրպակը կեղտոտ էր, վաճառվում էին անորակ ապրանքներ, բացի այդ սպասարկող տղաները խաբում էին հաճախորդներին: Այստեղ կարող էր վաճառվել պանդոկներից հրեաների կողմից հավաքված գործածված և չորացված և ներկված թեյ, «բույն» կոչվող հակաբեղմնավորիչ դեղեր, որոնց բաղադրության մեջ կար նավթ, սնդիկ, ազոտական թթու, բնամորմ և այլն: «Այդ «բույնը» հավանաբար շատ մարդկանց էր այն աշխարհ ուղարկել, հիշում էր Անտոն Չեխովը, երբ արդեն բժշկական կրթություն էր ստացել: 1874 թվականին գործերըգործերն ավելի վատ գնացին և Պավել Եգորովիչը ընկավ պարտքերի փոսը, երկու տարի հետո ստիպված գաղտնի հեռացավ Տագանրոգից և 1876 թվականի ապրիլի 25-ին եկավ Մոսկվա, որտեղ նրան սպասում էր Չեխովների ողջ ընտանիքը, բացի Անտոնից, որն էլ մնացել էր գիմնազիայում սովորելու: Նա բնակվում էր այն մարդկանց հետ, ում որ մնացել էր հայրական տունը, նոր տանտիրոջ երեխայի դասերը սովորեցնելով «վճարում» էր այդպիսով հասցված վնասի դիմաց: Ժամանակի ընթացքուընթացքում Անտոնը բարեկամացավ իր խնամարկյալիխնամակալի հետ:
 
Մեկուկես տարվա թափառումներից և աղքատությունից հետո Անտոնը վերջապես աշխատանք գտավ: 1877 թվականի նոյեմբերի 10-ին նա 30 ռուբլով աշխատանքի տեղավորցեցտեղավորվեց Ի. Գավրիլովի մոտ, որպես գործակատար պահեստում և խանութում: Պավելը 14 տարի առավոտից երեկո աշխատում էր պահեստում և հազվադեպ էր տեսակցում իր ընտանիքին:
 
* [[Օլգա Կնիպպեր-Չեխովա]] (1868-1959)` Ա. Պ.-ի կինը;: ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստուհի:
* [[Ալեքսանդր Չեխով|Ալեքսանդր Պավլովիչ Չեխով]] (1855-1913)` ՝ եղբայրը, արձակագիր, հրապարակախոս, հուշավիպագիր :
* Մարիա Պավլովնա Չեխովա (1863-1957)` քույրը, մանկավարժ, նկարչուհի, Յալթայում Ա. Պ. Չեխովի Տուն-թանգարանի ստեղծող:
* [[Միխայիլ Չեխով (գրող)|Միխայիլ Պավլովիչ Չեխով]] (1865-1936)` եղբայրը, բանաստեղծ, Անտոն Պավլովիչի կենսագիրը:
* [[Նիկոլայ Չեխով|Նիկոլայ Պավլովիչ Չեխով]] (1858-1889)` եղբայրը, նկարիչ:
* [[Իվան Չեխով|Իվան Պավլովիչ Չեխով]] (1861-1922)` եղբայրը, մանկավարժ:
* [[Միխայիլ Չեխով]] (1891-1955)` բարեկամը (եղբոր Ալեքսանդրի որդին), հայտնի դերասան, թատերական մանկավարժ, ռեժիսոր;, վտարանդի (1928 թվականից - Գերմանիա, 1939-ից թվականից - ԱՄՆ):
* [[Օլգա Չեխովա|Օլգա Կոստանտինովնա Չեխովա]] (1897-1980)` Միխայիլ Չեխովի կինը, Ա. Պ.-ի կնոջ բարեկամուհին (և Լ. Կ. Կնիպպերի քույրը): , Գերմանացիգերմանացի դերասանուհի:
 
== Մոսկովյան հասցեներ ==
Չեխովի կյանքն ուսումնասիրողներից մեկը նշում է. «Անտոն Պավլովիչը Մոսկվայում փոխել է, որքան գիտեմ, տասնյակ հասցեներ»<ref>[http://starosti.ru/article.php?id=42275 Где жил Чехов?] // Раннее Утро. - 8 июня 1914.</ref>: Դրանցից են՝
* 1877 - Դաև նրբանցք, 29 - Մորոզովի և Լեոնտևի տունը Ստրետենկայում (տունը չի պահպանվել)
* 1879 - Տրուբնայա փողոց, 36 - որտեղից «խոնավության հոտ է գալիս և առաստաղի տակի պատուհանից երևում էին անցորդների կրունկները» (Вокруг Чехова, с. 87-88; Жизнь Павла Чехова, с.181): Չեխովի անձնագրում հայտնվել էր գրացումգրանցում «Մոսկվայում, Ստրետենկա, 307, Նիկոլա-Դրաչի եկեղեցու մոտ» (РГАЛИ) (տունը չի պահպանվել)
* 1879 - Տրուբնայա փողոց, 23 - Սավիցկու տուն. «Այս բնակարանում է սկսելսկսվել Անտոնի գրական գործունեությունը», - գրել է նրա եղբայրը: Այն ժամանակ այստեղ եղել են երկու երկհարկանի կառույց - մեկը փայտից՝ քարե առաջին հարկով, մյուսը՝ քարից, վրան 1893 թվականին կառուցված երրորդ հարկով;: Այն պահպանվել է մինչև մեր օրեր<ref name="Романюк">''Романюк, Сергей Константинович'' [http://rusarch.ru/romanuk1.htm Из истории московских переулков]</ref>.:
* 1879 - Տրուբնայա փողոց, 28 - Վնուկովի տուն (տունը չի պահպանվել)
* 1881-1885 - Մայիլ Գոլովին նրբանցք, 3 - վաճառական Պ. Զ. Ելեցկու տուն (այժմ սա քառահարկ շենքի միջին մասն է. այն ժամանակ տունը եղել է երկհարկանի՝ բարձր կիսանկուղային հարկի վրա, այն վերակառուցել են երկու կողմից 1896 թվականին, իսկ 1905 թվականին վերնաշենք են կառուցել և փոխել ֆասադը<ref name="Романюк" />)
152 364

edits