«Ժան Բերո»–ի խմբագրումների տարբերություն

Ավելացվել է 4527 բայտ ,  2 տարի առաջ
Առանց խմբագրման ամփոփման
 
1885 թվականին Բերոն մասնակցում է պաստելիստների ընկերության հիմնադրմանը (ֆր. Société Pastellistes, հետագայում դրա նախագահ է ընտրվում [[Անրի Ժերվե]]ն): Պաստելիստների ընկերությունը իր նկարիչների նկարները ցուցադրում է 1889 թվականի [[Համաշխարհային ցուցահանդես]]ում առանձին տաղավարով, որտեղ էլ Բերոյի աշխատանքներն արժանանում են ոսկե մեդալի<ref name="artnet" />: 1890 թվականից մինչև 1929 թվականը Բերոյի աշխատանքները ցուցադրվում են Գեղեցիկ արվեստների ազգային ընկերության սրահում ({{lang-fr|Salon de la Société Nationale}}), որը ստեղծել էր ինքը [[Օգյուստ Ռոդեն]]ի, [[Էռնեստ Մեյսոնիե]]ի և [[Պիեռ Պյուվի դը Շավան]]ի հետ համատեղ: Նրա աշխատանքների հետմահու ցուցահանդեսը կազմակերպվում է 1936 թվականին, փարիզյան [[Կարնավալե թանգարան]]ի կողմից<ref name="GroveB" />:
 
=== Բերոն սալոնային գեղանկարիչների շարքում ===
[[Պատկեր:Jean Béraud Symphony in Red and Gold.jpg|thumb|170px|right|Կարմրի և ոսկեգույնի սիմֆոնիա (1895).<br /><SMALL>Մասնավոր հավաքածու</SMALL>]]
Բերոն դասվում է, այսպես կոչված, սրահային գեղանկարիչների շարքին: Սրահային գեղանկարչության հիմքում ընկած են ակադեմիական յուրահատկությունները` «Նկարի կատարելությունը, գծերի նրբագեղությունը, գույների նուրբ մշակումը, խնամքով մանրամասնումը, «վեհացած» և հասկանալի սյուժեն, իսկ գլխավորը կանոնների բանական կշռադատված համակարգն է և այս կամ այն օբյեկտի պատկերման մոտեցման հրամայականը»<ref name="kalm">{{книга|автор= Калмыкова В. В., Тёмкин В. А. |заглавие=История мировой живописи. XIX век. Ориентализм и Салон|издательство=Ярославский полиграфкомбинат|том=23 |год=2009|серия=История мировой живописи|страниц=128|isbn=978-5-7793-1658-3}}</ref>: Գեղանկարչից պահանջվում է արդյունավետ կոմպոզիցիա և հմտություն, ինչպես նաև ինչ որ իդեալ պատկերելու ձգտում:
 
Բնութագրելով այն ուղղությունը, որին պատկանում է Բերոյի ստեղծագործությունը, Վ. Կալմիկովան և Վ. Տյոմկինը «Ժամանակակից գեղանկարչության հանրագիտարանում» գրում են.
 
{{քաղվածք|Վարպետները ոչ այնքան իրենց էին բնութագրում, որքան ստեղծում էին գեղեցկության պատկերը, որը բավարարում էր նրանց ժամանակակիցների ճաշակը, սակայն երբեմն «լավ ճաշակի» տակ հասկացվում է տրված և չզարգացող անորոշ իրավիճակ: Այդ պատճառով էլ շատ նկարներ ունեն արհեստական, կարծրացած հնարովի տեսք, երբեմն անչափ քաղցր և տեխնիկական վարպետությունը չի փրկում նրանց»<ref name="kalm"/>:|}}
 
«Սալոնային արվեստ» անվանումը ծագել է, քանի որ Փարիզի պաշտոնական գեղանկարչական ցուցահանդեսի ժյուրիի անդամները, որոնցից կախված է լայն մասսաների գնահատականին ներկայացված ստեղծագործությունների ընտրությունը, պաշտպանում էին «[[Փարիզյան սալոն|Քառակուսի սրահում]]» ցուցադրվող ակադեմիստներին և «նեոկլասիկներին»: Հետագայում այն տարածվեց այդ շրջանակի գեղանկարիչների սահմաններից դուրս: Այդ ուղղության նկարիչներից են [[Էժեն Էմմանուել Ամորի Դյուվալ]]ը, [[Մարկ Գաբրիել Շառլ Գլեյր]]ը, Շոպենը,[[Տոմա Կուտուր]]ը, [[Ալեքսանդր Կաբանել]]ը, [[Ուիլյամ Բուգրո]]ն, [[Ռոբեր Դելոնե]]ն, [[Գյուստավ Դորե]]ն, Լեֆեվրը, [[Կարոլյուս Դյուրան]]ը, Պերրոն, Լենուարը, [[Պոլ Սինյակ]]ը, [[Ջոն Ուիլյամ Գոդվարդ]]ը, [[Էժեն դե Բլաաս]]ը, [[Ջովանի Բոլդինի]]ն, Բերոն, [[Անրի Ժերվե]]ն, [[Ջեյմս Տիսո]]ն<ref name="kalm"/><!--ref name="ИМЖ23">{{книга
|автор =
|часть =
|заглавие = История мировой живописи. XIX век. Ориентализм и Салон
|оригинал =
|ссылка =
|ответственный =
|издание =
|место = М.
|издательство = Белый Город
|год = 2009
|том = 23
|pages = 128
|allpages =
|серия =
|isbn = 978-5-7793-1658-3
|тираж =
}}</ref-->:
 
== Գրականություն ==
185 020

edits