«Բագավան»–ի խմբագրումների տարբերություն

Ավելացվել է 2256 բայտ ,  14 տարի առաջ
Առանց խմբագրման ամփոփման
չ
'''Բագավանը''' (բառացիորեն` «դիցավան») պատմական Հայաստանի հռչակավոր դիցավաններից է։ Այն հայտնի է եղել որպես հավատալիքի վայր, նախ հեթանոսության, ապա արդեն քրիստոնեության ժամանակաշրջանում։
'''Բագավանը''' (բառացիորեն` "դիցավան") բնակելի ավան և հեթանոսական պաշտամունքատեղի էր հին Հայաստանի [[Բագրևանդ]] գավառում: Այստեղ էին կանգնեցված [[Ամանոր|Ամանորի]] և [[Վանատուր|Վանատուրի]] մեհյանները։
 
Բագավանը գտնվում էր Այրարատ նահանգի Բագրևանդ գավառում (Ալաշկերտում), Արածանի (Մուրադ) գետի ձախ ափին, Ձիրավի դաշտում, Նպատ լեռան ստորոտին։ Այստեղ էին կանգնեցված [[Կատեգորիա: Հայկական աստվածներ|Ամանորի]] և Վանատուր|Վանատուրի]] մեհյանները:
 
Բագավան անունը կազմված է բագ և ավան բառերի միացումից։ Բագ՝ պահլավերեն լեզվից է և նշանակում է «աստված», իսկ ավան՝ «վայրի», կամ «տեղի» իմաստ ունի։ Մեր պատմիչների մոտ Բագավանի փոխարեն գործածվել է նաև Դիցավան բառը, որը Բագավանի իմաստ ունի։
 
Ինչպես հայտնի է, Բագավանը եղել է [[Մեծ Հայք]]ի հեթանոսական շրջանի պաշտամունքային նշանավոր կենտրոններից մեկը, ուր կառուցված էին մեհյաններ և կանգնեցված էին կուռքեր։
 
Բագավանում է կաrուցված Ս. Հովհաննես տաճարը՝ հեթանոսական մեհյանի տեղում։ Այն հիմնվել է [[801]] թվականին, այլ խոսքով հասակակից է [[Էջմիածին|Էջմիածնին]] ։
 
Մինչև Բագրևանդի գավառի (Ալաշկերտի) հայաթափ լինելը վանքին կից կար հայկական գյուղ, որին տեղացիները Վանքի գյուղ էին անվանում։ Թուրքերը դա Ուչ Քիլիսա (երեք եկեղեցի) էին անվանում, նկատի ունենալով տաճարի երեք սեղանները կամ խորանները։ Այդ հոյակապ վանքը, որը հայ ճարտարապետական կոթողներից է, մինչև այսօր էլ կանգուն է։
 
Ս. Հովհաննես վանքը ուներ ընտիր ձեռագրերի մատենադարան, որոնք դեռ [[1877]] թվականի ռուս-թուրքական պատերազմների ժամանակ փչացել և կորստի են մատնվել։
 
[[en:Bagavan]]
1079

edits