«Հովհաննես Երզնկացի»–ի խմբագրումների տարբերություն

չ
46.130.47.101 (քննարկում) մասնակցի խմբագրումները հետ են շրջվել Աշբոտ մասնակցի վերջին տարբերակին։
(ԵՂԲԱՅԱՐՑ միաբանությունից հանվելէ աշխատավոր բառը քանի որ վերջին ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս , որ դա աշխատավորների չէր:)
չ (46.130.47.101 (քննարկում) մասնակցի խմբագրումները հետ են շրջվել Աշբոտ մասնակցի վերջին տարբերակին։)
| ստորագրություն =
}}
'''Հովհաննես Երզնկացի''', Հայամենայն մեծանունհայոց աստվածաբան, փիլիսոփա, մատենագիր և շարականագիր, հասարակական գործիչ։կաթողիկոս։ Ծնվել է [[1225]]-[[1230]] թվականների միջև, [[Մեծ Հայք]]ի [[Եկեղյաց գավառ]]ում։ Երզնկացի է կոչվել կամ իր ծննդավայրի անունով և կամ տեղի հռչակավոր վանքերում կրթություն ստացած լինելու պատճառով,պատճառով։ նաՊլուզ սերելմականունը է տեղի իշխանական տոհմիցնրան, որն իր ծագումը բխեցնում էր Լուսավորիչների տոհմիցհավանաբար, հավանաբար եղել է քահանայի զավակ։ Պլուզ մականունը նրան տրվել է կարճահասակության համար։ Դրա մասին է ակնարկում նաև ժողովրդական ավանդությունը, ըստ որի նա եղել է փոքրամարմին։
 
Երզնկացու մանկությունն անցել է հայրենի երկրի [[Լուսավորչի լեռներ]]ում գտնվող դպրանոցներում։ Ուսման ծարավը նրան տարել է աշակերտելու ժամանակի նշանավոր ուսուցիչ [[Վարդան Արևելացուն|Վարդան Արևելցի]], որին և հետագայում հիշում է երախտագիտությամբ, անվանում իր հոգևոր հայրը։ Երզնկացին հմտացել է [[փիլիսոփայության|փիլիսոփայություն]], [[տիեզերագիտության|տիեզրագիտություն]], [[քերականության|քերականություն]] մեջ, խորամուխ է եղել արվեստների, երաժշտության, բժշկության ու զանազան բնական գիտությունների մեջ։
[[1270]]-[[1280]]-ական թվականներից սկսվում է Երզնկացու եռանդուն գործունեության շրջանը, նա մասնակցում է երկրի թե՛ գիտական և թե՛ քաղաքական կյանքի ամենակենսական իրադարձություններին, լինում է ոչ միայն [[Հայաստան]]ի, այլև [[Կիլիկիա]]յի տարբեր քաղաքներում, [[Երուսաղեմ]]ում ու [[Տփղիս]]ում՝ ամենուրեք վայելելով մեծ հեղինակություն։ Երզնկացին գործուն պայքար է մղում 13-[[14-րդ դար]]երում լայն ծավալ ու քաղաքական սուր բնույթ ստացած ունիթորական (այդ ուղությունը ընդունում էր ազգային եկեղեցիների կաթոլիկացումը և Հռոմի պապի գերիշխանությունը) շարժման դեմ, հասարակական ու եկեղեցական հատուկ կանոններ գրում՝ հանուն ազգապահպանության, հայ եկեղեցու և պետականության հաստատման։
 
[[1280]] թվականին նա արդեն Երզնկա քաղաքումքաղաքի արհեստավորների ու առևտրականների համար կազմակերպված «եղբայրության» հոգևոր հայրն էր, որ «Սահման և կանոնք» էր գրում նաև «տղայահասակ մանկանց աշխարհականաց» համար:համար։
 
[[1281]] թվականին Երզնկացին մեկնում է [[Թեոդուպոլիս]] ([[Կարին]]), որպես կաթողիկոսի հատուկ պատվիրակ, ապա պատվեր է ստանում քերականության մեկնություն գրելու, որն ավարտում է [[1291]] թվականին։ [[1293]] թվականին Երզնկացին կնքում է իր մահկանացուն։ Նրա շիրիմն ամփոփված է Երզնկայի Սբ. Նշան եկեղեցու առաջնորդական աթոռի տակ։