«Միքայել Չամչյան»–ի խմբագրումների տարբերություն

չ
Ռոբոտ․ Տեքստի ավտոմատ փոխարինում (-` +՝)
չ (Ռոբոտ․ Տեքստի ավտոմատ փոխարինում (-http://avproduction.am/\?ln=am&page=person&id=(\d+)&name=(\S+) +http://avproduction.am/?ln=am&page=person&id=\1 ))
չ (Ռոբոտ․ Տեքստի ավտոմատ փոխարինում (-` +՝))
 
== Կենսագրություն ==
Ծնվել է [[Կոստանդնուպոլիս|Կոստանդնուպոլսում]]։ Նախնական կրթությունը ստացել է Կոստանդնուպոլսում, ապա`ապա՝ [[Սուրբ Ղազար կղզի|Սուրբ Ղազար կղզու]] [[Մխիթարյան վարժարաններ|Մխիթարյան վարժարան]]ում: Տիրապետել է [[հունարեն]]ին, [[լատիներեն]]ին, [[իտալերեն]]ին, [[ֆրանսերեն]]ին, [[գերմաներեն]]ին, [[եբրայերեն]]ին, [[ասորերեն]]ին, [[սանսկրիտ]]ին, [[պարսկերեն]]ին, [[թուրքերեն]]ին: 1762 թվականից եղել է [[Վենետիկ]]ի [[Մխիթարյան միաբանություն|Մխիթարյան միաբանության]] անդամ: 1769 թվականին օծվել է վարդապետ և նշանակվել [[Բասրա]]յի և Բաղդադի հայ կաթոլիկ համայնքի հոգևոր առաջնորդ: 1776-1789 թվականներին վարել է Սբ. Ղազարի, 1789-1791 թվականներին`թվականներին՝ [[Տրանսիլվանիա]]յի [[Եղիսաբեթուպոլիս]] քաղաքի հայկական վարժարանների վերատեսչի, 1795-1823 թվականներին՝ Կոստանդնուպոլսի Մխիթարյան միաբանության մեծավորի պաշտոնները, եղել միաբանության վարչական մարմնի խորհրդական: 1779 թվականին հրատարակել է «Քերականություն Հայկազյան լեզվի» աշխատությունը, որը 1801-1859 թվականներին վերահրատարակվել է 15 անգամ և շուրջ 100 տարի օգտագործվել`օգտագործվել՝ որպես գրաբարի քերականության լավագույն դասագիրք: Չամչյանի հայագիտական գործունեության մեջ առանձնանում է «Պատմություն Հայոց ի սկզբանե աշխարհի մինչև ցամ Տյառն 1784» (3 հատոր, 1784-1786 թվականներին) աշխատությունը: Մշակել է ժամանակագրություն, փորձել է պարբերացնել հայոց պատմությունը, առաջադրել է պատմության ըմբռնման նոր սկզբունքներ: «Մեկնություն սաղմոսաց» (10 հատոր, 1815-1823 թվականներին) երկասիրությունը հայ մեկնողական գրականության գլուխգործոց է: Կոստանդնուպոլսի լուսավորչական և կաթոլիկ համայնքների միջև սուր պայքարը հարթելու նպատակով գրել է «Վահան հավատո...» ծավալուն դավանաբանական երկը, որը [[Հռոմ]]ի հավատաքննության գերագույն ատյանի որոշմամբ ճանաչվել է հերետիկոսական և ոչնչացվել (համառոտ տարբերակը հրատարակվել է 1873 թվականին , [[Կալկաթա]]յում): Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքները միաբանելու նպատակով`նպատակով՝ բանակցություններ է վարել Կոստանդնուպոլսի հայոց պատրիարքներ Հովհաննես Չամաշրճյանի և Պողոս Գրիգորյանի հետ, հրավիրել է խորհրդակցություններ, պատրաստել «Հրավեր սիրո» հատուկ շրջաբերականը, սակայն նախաձեռնությունը դատապարտել են թե' Էջմիածինը, թե' Վատիկանը:
 
Մահացել է 1823 թվականին Կոստանդնուպոլսում<ref>[http://avproduction.am/?ln=am&page=person&id=203 Միքայել Չամչյանի կենսագրությունը avproduction.am կայքում]</ref>: