«Գևորգ Լիանոսյան»–ի խմբագրումների տարբերություն

չ
կետադրություն, փոխարինվեց: : → ։ (5)
չ (կետադրություն, փոխարինվեց: : → ։ (5))
Գևորգ Մարտինի Լիանոսյանը ծնվել է [[Թիֆլիսի նահանգ]]ի [[Սղնախ]] քաղաքում [[1835]] թ-ին։
 
Հանդիսացել է գործող պետական խորհրդական, «կոմերցիայի գործիչ», մոսկովյան 1-ին դասի վաճառական։ [[1870]]-[[1874]] թթ. եղել է Մոսկվայի կոմերցիան դատարանի ատենակալ <ref name="arthall">[http://www.armenianarthall.com/index2.php?newsid=139 Клан Лианосян-Лианозовых]</ref>:։ Գևորգ Լիանոսյանը հայտնի է եղել նաև որպես որսի մեծ սիրահար <ref name="ourbaku"/>
 
== Խավիարի արտադրություն ==
Գևորգ Լիանոսյանը դարձել է խավիարի ընտանեկան արտադրության տնօրինողը իր եղբայր [[Ստեփան Մարտինի Լիանոսյան]]ի մահից հետո 1894 թ-ից ու նրա որդի՝ [[Գևորգ Ստեփանի Լիանոսյան]]ի մահից հետո 1900 թ-ին <ref name="kovcheg"/>։ Ստեփանը [[1873]] թ-ին ստացել էր պարսից շահի կողմից 5 տարով թույլատվություն մենաշնորհային հիմունքներով զբաղվելու [[Կասպից ծով]]ի խավիարի արտադրությամբ։
 
Գևորգ Լիանոսյանը 80-ականներին հիմնում է [[Պարսկաստան]]ի Էնզելի նավահանգստում խավիարի արտադրության ֆաբրիկա ու սկսում է մեծ ծավալներով խավիարի արտահանումը դեպի ռուսական ու եվրոպական շուկաներ՝ դարձնելով այն «Ռուսական բրենդ» :։ Գևորգ Լիանոսյանը դիմում է ռուսական կառավարությանը Կասպից ծովի խավիարի արտադրության թույլատրվություն ստանալու համար։ [[1890]] թ-ի [[մարտի 22]]-ին Լևորգ Լիանոսյանը ստորագրում է պայմանագիր Ռուսական կայսրության կառավարության հետ 25 տարով <ref name="arthall"/>։
 
1890-ականներին նա դառնում է Կասպից ծովի ու իր մեջ թափվող բոլոր գետերում խոշորագույն ձկնարտադրող ու խավիարի արտադրողը։ Այդ շրջանում թկնարտադրությամբ ու խավիարի արտադրությամբ զբաղվող գործարարների ընդհանուր համախառն ներքին արդյունքը կազմում էր շուրջ 600 000 ռուբլի, 20-րդ դարի սկզբից մինչև 1906 թ-ը այն հասավ 900 000-ի, իսկ 1907-1915 թթ-ին՝ 2,25 մլն ռուբլի <ref name="arthall"/>։
 
20-րդ դարի սկզբում Լիանոսյանների ձկնարդյունաբերական արտադրությունը ներառում էր էլեկտրակայաններ, սառնարանային տարածքներ, հեռախոսային կապ, մեխանիկական ու այլ արհեստանոցներ, 20 նավերից բաղկացած նավատորմ, այդ թվում երկու մեծ շոգենավ, որոնցից մեկի անունն էր «Պիրոգով», մյուսինը՝ «Մարտին»՝ ի պատիվ Մարտին Լիանոսյան ավագի:ավագի։ Արտադրության մեջ զբաղված էր 5900 մարդ։ Մինչև 1914 թ-ը կապիտալ ներդրումների ծավալը կազմում էր 3 մլն 380 հազար ֆրանկ, իսկ 1916-ին՝ 9 մլն <ref name="arthall"/>։
 
[[1917]] թ-ին Լիանոսյանների ձկնարդյունաբերական պայմանագիրը չեղյալ է համարվել բոլվևիկյան իշխանության կողմից<ref name="arthall"/>։
Նավթի արտադրությամբ Լիանոսյանները սկսել են զբաղվել, երբ [[1872]] թ-ին [[Ստեփան Մարտինի Լիանոսյան]]ը ձեռք բերեց աճյուրդի հանված 6 նավթահորեր, որոնք ունեին ընդհանուր առմամբ 4599 փութ նավթ արտադրողականություն՝ վճարելով 26 220 ռուբլի նախնական 1310 ռուբլի նախնական գումարի դիմաց <ref name="ourbaku">[http://www.ourbaku.com/index.php5/%D0%9B%D0%B8%D0%B0%D0%BD%D0%BE%D0%B7%D0%BE%D0%B2_%D0%93%D0%B5%D0%BE%D1%80%D0%B3%D0%B8%D0%B9_%D0%9C%D0%B0%D1%80%D1%82%D1%8B%D0%BD%D0%BE%D0%B2%D0%B8%D1%87_-_%D0%BD%D0%B5%D1%84%D1%82%D0%B5%D0%BF%D1%80%D0%BE%D0%BC%D1%8B%D1%88%D0%BB%D0%B5%D0%BD%D0%BD%D0%B8%D0%BA Лианозов Георгий Мартынович - нефтепромышленник ]</ref>։
 
[[1896]] թ-ին Գևորգ Լիանոսյանը Պետերբուրգում հիմնում է [[Ռուսական նավթային ընկերություն]]ը՝ «ՌուՆՕ» <ref name="kovcheg"/>:։ Կազմակերպության նախագահ է դառնում ինքը Գևորգ Լիանոսյանը։ Կազմակերպությունը ձեռք է բերում մի շարք նավթային հորեր Բաքվի նահանգում ու կերոսինի գործարան Բաքվում։ [[1903]] թ-ին կազմակերպության կապիտալիզացիան կազմում էր 3 408 750 ռուբլի` հանդիսանալով Բաքվի խոշոր կազմակերպություններից մեկը <ref name="arthall"/>։
 
== Լիանոզովո ավան ==
[[File:Stepan and Gevorg Lianozyans with family members.jpg|մինի|right|200px|Գևորգ Լիանոսյանը ու Ստեփան Գևորգի Լիանոսյանը ընտանիքի անդամների հետ՝ այգում]]1880-ական թթ-ին նա, որսի գալով Ալտուֆյեվո գյուղ, հիացել է տեղի բնությունով ու [[1888]] թ-ին ձեռք է բերել գյուղը բարոն Ն. Կորֆից <ref name="kovcheg">[http://www.noev-kovcheg.ru/mag/2012-20/3536.html Лианозовы. Короли серого и черного золота]</ref>։ Ալտուֆյևոյի ու Սավելևյան երկաթգծի կայանի միջնամասում հատելով անտառի մի մասը <ref name="ourbaku"/>՝ կառուցում է այստեղ առանձնատուն, որի մոտակայքում սկսում է կառուցել ամառանոցային ավան, որը դարձել է Մոսկվայի ներկայիս շրջան Լիանոզովոյի հիմքը։ Գաղափարը ծնվել է այն մտքի հիման վրա, որ դեռևս 19-րդ դարում տարածում էր ստացել Հյուսիսային ու Սավյոլովսկի երկաթգծային ուղիները։ Կանխատեսելով գործընթացը՝ Գևորգ Լիանոսյանը սկսել է իրականացնել ամառանոցային ավանի շինարարությունը։
 
Շինարարությունը այստեղ սկսվել է 1903 թ-ին։ Կառուցվել է մոդերն ոճի մոտ100 երկհարկանի տուն՝ գեղեցիկ պատժգամփներով ու մուտքով, որոնք բնակեցվել են Մոսկվայի մեծահարուստ գործարարների կողմից։ Այստեղ շուտով անկացվել է հեռախոսային գիծ ու ճանապարհ, ինչպես նաև երկաթգծային կայան <ref name="hayazg">[http://ru.hayazg.info/%D0%9B%D0%B8%D0%B0%D0%BD%D0%BE%D0%B7%D0%BE%D0%B2_%D0%93%D0%B5%D0%BE%D1%80%D0%B3%D0%B8%D0%B9_%D0%9C%D0%B0%D1%80%D1%82%D1%8B%D0%BD%D0%BE%D0%B2%D0%B8%D1%87 Лианозов Георгий Мартынович]</ref>, իսկ կայանի մոտ կառուցվել է սայլերի համար կանգառ <ref name="ourbaku"/>:։ Ավանի փողոցները ունեին հետևյալ անվանումները՝ Արխանգելյան, Վլադիմիրյան, Կոստրոմյան, Պսկովյան, Նովգորոդյան <ref name="hayazg"/>։
 
Լիանոսյանի ազգանունը պահպանվում է նույնիսկ հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո։ Այսօր Լիանոզովո անվանումն է կրում թաղամասը, համանուն կայանը, էլեկտրոմեխանիկական գործարանը, երշիկի գործարանը, կաթի կոմբինատը ու մշակույթի ու հանգստի այգին։
{{familytree | |||||Մարտին Լիանոսյան}}
{{familytree | |||,|-|-|^|-|-|-|.|}}
{{familytree | |[[Ստեփան Մարտինի Լիանոսյան]]|-|-|-|-|-|[[Գևորգ Մարտինի Լիանոսյան]]| }}
{{familytree | |||!|||,|-|-|-|+|-|-|-|.||||}}
{{familytree | |[[Գևորգ Ստեփանի Լիանոսյան]]||[[Մարտին Գևորգի Լիանոսյան]]||[[Ստեփան Գևորգի Լիանոսյան]]||[[Լևոն Գևորգի Լիանոսյան]]| }}
{{familytree ||||||||||Նիկոլայ Լիանոսյան||Վլադիմիր Լիանոսյան|| }}
{{familytree/end}}
 
 
== Հղումներ ==
<references/>
 
{{DEFAULTSORT:Լիանոսյան, Գևորգ}}
[[Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով]]
[[Կատեգորիա:Հայ գործարարներ]]
285 440

edits