«Գևորգ Լիանոսյան»–ի խմբագրումների տարբերություն

Առանց խմբագրման ամփոփման
 
== Խավիարի արտադրություն ==
Գևորգ Լիանոսյանը դարձել է խավիարի ընտանեկան արտադրության տնօրինողը իր եղբայր [[Ստեփան Մարտինի Լիանոսյան]]ի մահից հետո։հետո Վերջինս1894 թ-ից ու նրա որդի՝ [[Գևորգ Ստեփանի Լիանոսյան]]ի մահից հետո 1900 թ-ին <ref name="kovcheg"/>։ Ստեփանը [[1873]] թ-ին ստացել էր պարսից շահի կողմից 5 տարով թույլատվություն մենաշնորհային հիմունքներով զբաղվելու [[Կասպից ծով]]ի խավիարի արտադրությամբ։
 
Գևորգ Լիանոսյանը 80-ականներին հիմնում է [[Պարսկաստան]]ի Էնզելի նավահանգստում խավիարի արտադրության ֆաբրիկա ու սկսում է մեծ ծավալներով խավիարի արտահանումը դեպի ռուսական ու եվրոպական շուկաներ՝ դարձնելով այն «Ռուսական բրենդ» : Գևորգ Լիանոսյանը դիմում է ռուսական կառավարությանը Կասպից ծովի խավիարի արտադրության թույլատրվություն ստանալու համար։ [[1890]] թ-ի [[մարտի 22]]-ին Լևորգ Լիանոսյանը ստորագրում է պայմանագիր Ռուսական կայսրության կառավարության հետ 25 տարով <ref name="arthall"/>։
 
== Նավթի արտադրություն ==
Նավթի արտադրությամբ Լիանոսյանները սկսել են զբաղվել, երբ [[1872]] թ-ին [[Ստեփան Մարտինի Լիանոսյան]]ը ձեռք բերեց աճյուրդի հանված 6 նավթահորեր, որոնք ունեին ընդհանուր առմամբ 4599 փութ նավթ արտադրողականություն՝ վճարելով 26 220 ռուբլի նախնական 1310 ռուբլի նախնական գումարի դիմաց <ref name="ourbaku">[http://www.ourbaku.com/index.php5/%D0%9B%D0%B8%D0%B0%D0%BD%D0%BE%D0%B7%D0%BE%D0%B2_%D0%93%D0%B5%D0%BE%D1%80%D0%B3%D0%B8%D0%B9_%D0%9C%D0%B0%D1%80%D1%82%D1%8B%D0%BD%D0%BE%D0%B2%D0%B8%D1%87_-_%D0%BD%D0%B5%D1%84%D1%82%D0%B5%D0%BF%D1%80%D0%BE%D0%BC%D1%8B%D1%88%D0%BB%D0%B5%D0%BD%D0%BD%D0%B8%D0%BA Лианозов Георгий Мартынович - нефтепромышленник ]</ref>։ Այդ ժամանակ Ստեփան Մարտինի Լիանոսյանը հիմնում է «Ռունո» ընկերությունը։
 
[[1896]] թ-ին Գևորգ Լիանոսյանը Պետերբուրգում հիմնում է [[Ռուսական նավթային ընկերություն]]ըը՝ «ՌուՆՕ» <ref name="kovcheg"/>: Կազմակերպության նախագահ է դառնում ինքը Գևորգ Լիանոսյանը։ Կազմակերպությունը ձեռք է բերում մի շարք նավթային հորեր Բաքվի նահանգում ու կերոսինի գործարան Բաքվում։ [[1903]] թ-ին կազմակերպության կապիտալիզացիան կազմում էր 3 408 750 ռուբլի` հանդիսանալով Բաքվի խոշոր կազմակերպություններից մեկը <ref name="arthall"/>։
 
== Լիանոզովո ավան ==
1880-ական թթ-ին նա, որսի գալով Ալտուֆյեվո գյուղ, հիացել է տեղի բնությունով ու [[1888]] թ-ին ձեռք է բերել Ալտուֆյևո գյուղը Մոսկվայիբարոն մոտակայքումՆ. ուԿորֆից <ref name="kovcheg">[http://www.noev-kovcheg.ru/mag/2012-20/3536.html Лианозовы. Короли серого и черного золота]</ref>։ Ալտուֆյևոյի ու Սավելևյան երկաթգծի կայանի միջնամասում, հատելով անտառի մի մասը <ref name="ourbaku"/>,՝ կառուցում է այստեղ առանձնատուն, որի մոտակայքում սկսում է կառուցել ամառանոցային ավան, որը դարձել է Մոսկվայի ներկայիս շրջան Լիանոզովոյի հիմքը։ Գաղափարը ծնվել է այն մտքի հիման վրա, որ դեռևս 19-րդ դարում տարածում էր ստացել Հյուսիսային ու Սավյոլովսկի երկաթգծային ուղիները։ Կանխատեսելով գործընթացը՝ Գևորգ Լիանոսյանը սկսել է իրականացնել ամառանոցային ավանի շինարարությունը։
 
Շինարարությունը այստեղ սկսվել է 1903 թ-ին։ Կառուցվել է մոդերն ոճի մոտ100 երկհարկանի տուն՝ գեղեցիկ պատժգամփներով ու մուտքով, որոնք բնակեցվել են Մոսկվայի մեծահարուստ գործարարների կողմից։ Այստեղ շուտով անկացվել է հեռախոսային գիծ ու ճանապարհ, ինչպես նաև երկաթգծային կայան <ref name="hayazg">[http://ru.hayazg.info/%D0%9B%D0%B8%D0%B0%D0%BD%D0%BE%D0%B7%D0%BE%D0%B2_%D0%93%D0%B5%D0%BE%D1%80%D0%B3%D0%B8%D0%B9_%D0%9C%D0%B0%D1%80%D1%82%D1%8B%D0%BD%D0%BE%D0%B2%D0%B8%D1%87 Лианозов Георгий Мартынович]</ref>, իսկ կայանի մոտ կառուցվել է սայլերի համար կանգառ <ref name="ourbaku"/>: Ավանի փողոցները ունեին հետևյալ անվանումները՝ Արխանգելյան, Վլադիմիրյան, Կոստրոմյան, Պսկովյան, Նովգորոդյան <ref name="hayazg"/>։
 
== Բարեգործական գործունեություն ==
[[1882]] թ-ից իր եղբայր [[Ստեփան Մարտինի Լիանոսյան|Ստեփան Լիանոսյան]]ի հետ հանդիսացել է «Утоли мои печали» համայնքի պատվավոր անդամ։անդամ<ref name="kovcheg"/>։ Եղել է Մոսկվայի պատվավոր քաղաքացի։ Աջակցել է Ալեքսանդրովյան ողորմության քույրերի համայնքին։ Հանդիսացել է նաև Կասպարովյան հայկական որբանոցի ավագ անդամ <ref name="arthall"/>։
 
[[Պատկեր:Church-built-by-Gevorg-Lianozyan.jpg|մինի|200px|right]]Նա նաև հանդիսացել է Մոկովյան բանտային կոմիտեյի անդամ ու իրականացնում էր աջակցությունը բանտարկյալներին <ref name="ourbaku"/>։ Ի. Սիտինի հետ նա անդամակցում էր Անչափահասների աջակցության մոսկովյան ընկերակցությանը, որը զբաղվում էր կալանավայրերից դուրս եկած անչափահասների աջակցության ու հետագա խնամքով <ref name="kovcheg"/>։
 
Սանկտ-Պետերբուրգում մի անգամ որսի ժամանակ խոստացել է կառուցել եկեղեցի, եթե նրան հաջողվի որսալ 10 գայլ ու 3 աղվես։ Հաջողությամբ ավարտելով որսը Լիանոսյանը[1895] թ-ին Կրասնոյի-Սելո ավանում իր նվիրատվությամբ կառուցել է Սբ. Նիկոլայ Հրաշագործի անվան եկեղեցի։եկեղեցին, որը կրկնօրինակում էր Ալեքսանդրո-Նեվսկի եկեղեցին։ Բացման արարողությանը ներկա էին մեծ իշխան ու իշխանուհի Մարիա Պավլովնան։ Երեք շաբաթ անց եկեղեցի է այցելել [[Նիկոլայ II]]-ը <ref name="kovcheg"/>։
 
== Ընտանիքը ==
Գևորգ Լիանոսյանը եղել է Արևելյան Հայաստանից Շահ Աբբասի կողմից բռնի տեղահանված ու [[Իսֆահան]]ում բնակեցված հայերի ժառանգներից։
 
Գևորգ Լիանոսյանը ուներ երեք որդի՝ [[Մարտին Լիանոսյան|Մարտին]], [[Ստեփան Գևորգի Լիանոսյան|Ստեփան]] ու [[Լևոն Լիանոսյան|Լևոն]]։ Մարտինը ու Լևոնը շարունակել են հոր խավիարի գործը, իսկ Ստեփանը դարձել է 20-րդ դարի [[Ռուսական կայսրություն|Ռուսական կայսրության]] խոշորագույն նավթարդյունաբերողը ու գեներալ [[Յուդենիչ]]ի Հյուսիս-արևմտյան կառավարության ղեկավարը։
 
Գևորգ Լիանոսյանը կյանքի մեծամասնությունը ապրել է [[Մոսկվա]]յում, որտեղ և մահացել է 1906 թ-ին՝ թողնելով մեծահարուստ կառողությունը իր երեք որդիներին։
 
Լիանոսյանը թաղվել է Մոսկվայի Վագանկովյան գերեզմանատան դիմաց գտնվող [[ՀայկականՄոսկվայի հայկական գերեզմանատուն|հայկական գերեզմանատանը]]` Պրոսնենսկի շրջանում։ ԳերեզմանըԳերեզմանատեղին չի պահպանվել <ref name="ourbaku"/>։
 
== Հղումներ ==
1442

edits