«Պաուլ Ցելան»–ի խմբագրումների տարբերություն

չ
clean up, replaced: → (10), → (5), → (3), ր: → ր։ (2), ա: → ա։ oգտվելով ԱՎԲ
չ (clean up, replaced: → (87), → (55), → (23) oգտվելով ԱՎԲ)
չ (clean up, replaced: → (10), → (5), → (3), ր: → ր։ (2), ա: → ա։ oգտվելով ԱՎԲ)
Պաուլ Ցելանը ծնվել է Ռումինիայում, Բուկովինայի կենտրոն Չերնովիցում, գերմանախոս հրեական ընտանիքում։
 
Սկզբում այցելել է գերմանական, իսկ այնուհետև եբրայական դպրոց։ Հինգ տարի սովորել է ռումինական, իսկ ապա ուկրաինական գիմազիաներում։ 1938 թ.-ին սկսել է բժկություն սովորել Տուրսում, սակայն մի տարի անց վերադարձել է Ռումինիա` ռոմանիստիկա ուսանելու համար:համար։ 1940 թ.-ին Բուկովինան և նրա հետ միասին նաև Ցելանի հայրենի քաղաքը` Չերնովիցը, անցնում են ՍՍՀՄ տիրապետության տակ։ 1941 թ.-ին, երբ ռումինական և գերմանական զորքերը գրավում են Չերնովիցը, նաև այնտեղ սկսվում է հրեաներին գետտո տեղափոխելու պրոցեսը։ Ցելանի ծնողները տեղահանվել են 1942 թ.-ին։ Հայրը մահացել է ճամբարում` տիֆից, իսկ մորը գնդակահարել են։ Ծնողների մահը խոր հետք է թողել Ցելանի հոգեաշխարհի վրա:վրա։ Նա ողջ կյանքում տառապել է այն մտքից, որ ծնողներին թողել է բախտի քմահաճույքին։
 
1942-1943 թթ. Ցելանը անցկացրել է ռումինական տարբեր աշխատանքային ճամբարներում, ծանր աշխատանքներ է կատարել մոլդավական ճանապարհաշինարարական խմբերում։ Սովետական զորքերի կողմից Չերնովիցի ազատագրումից հետո Ցելանը 1944 թ.-ին վերադարձել է այնտեղ։ Շարունակել է ուսումը, աշխատել է իբրև թարգմանիչ։ 1947 թ.-ին Հունգարիայով փախել է Վիեննա և 1948 թ.-ին հաստատվել Փարիզում։ Նույն թվականին Վիեննայում լույս է տեսել ''Աճյունասափորների ավազը'' բանաստեղծությունների առաջին ժողովածուն, որը ուշադրության չի արժանացել։
 
''' ՄԱՀՎԱՆ ՖՈՒԳԱ'''
Սև կաթ վաղորդայնի մենք այն խմում ենք երեկոյան <br />
մենք խմում ենք կեսօրին և առավոտյան խմում ենք գիշերը<br />
երբ մթնում է նա գրում է Գերմանիա քո ոսկյա մազերը Մարգարետ<br />
նա գրում է այսպես և ելնում է տան դեմ և աստղերն են շողում նա սուլելով կանչում է իր գամփռներին <br />
նա սուլելով դուրս է կանչում իր հրեաներին ստիպում է հողում մի գերեզման փորել <br />
նա մեզ հրամայում է իսկ հիմա մի պարեղանակ փչեք <br />
Տանը մի մարդ է ապրում նա խաղում է օձերի հետ նա գրում է<br />
երբ մթնում է նա գրում է Գերմանիա քո ոսկյա մազերը Մարգարետ<br />
Քո մոխրե մազերը Սուլամիթ մենք օդերում գերեզման ենք փորում այնտեղ ազատ կարելի է պառկել<br />
Նա գոչում է բահերը ավելի խոր խրեք հողը դուք այդտեղ և դուք այնտեղ երգեք և նվագեք <br />
նա քաշում է ատրճանակը գոտու տակից ճոճում է այն նրա աչքերը կապույտ են<br />
բահերը խոր խրեք դուք այդտեղ և դուք այդտեղ շարունակեք պարեղանակ փչել
 
<br />Ոչ ոք դարձյալ մեզ չի հունցի հող ու կավից,
<br />ոչ ոք չի արթնացնի մոխիրը մեր:մեր։
<br />Ոչ ոք։
1 105 242

edits