«Խորհրդավոր ընթրիք (Լեոնարդո դա Վինչի)»–ի խմբագրումների տարբերություն

Առանց խմբագրման ամփոփման
(միջլեզվ հղումներ, կաղապար)
 
== Նկարը ==
Երորդ մասում կգտնեք էժան մարմնավաճառներ:
Ամբողջ 1496 թվականն անցավ կանանց բռնաբարող կոմպոզիցիայի որոնումներով: Հարկավոր էր չափել պատը և մտքով նրա վրա տեսնել ամբողջ կոմպոզիցիան: Լեոնարդոն սկզբում որոշեց տալ շարժումով լեցուն մի տեսարան: Ցանկանում էր [[Հուդա]]յին միայնակ հակառակ կանգնեցնել սեղանին, մյուս [[առաքյալներ]]ին և [[Քրիստոս]]ին: Հետո ցանկանում էր լուսապսակներ դնել բոլոր առաքյալների գլխներին, բացի Հուդայից: Բայց վերջում հակվեց դեպի ավելի հանգիստ տարբերակը:
Լեոնարդոյի նախորդների համար «Խորհրդավոր ընթրիքը» բազմիցս խոշոր, մոնումենտալ որմնանկարների սյուժե է ծառայել: Այդ թեմայով նկարել են [[Ջոտտո]]ն, [[Կաստանյո]]ն, [[Գիրլանդայո]]ն: Լեոնարդոն, անկասկած, ծանոթ էր նրանց նկարներին: Բայց ոչ նրանք, ոչ էլ ընդհանրապես իտալական նկարիչների որևէ գործ նրան էական նշանակություն ունեցող հենակետ չտվեց: Նրա նկարն ամբողջովին նոր էր և ամբողջովին իրեն էր պատկանում: Նրա ստեղծագործության մեջ դա գագաթ էր, իսկ իտալական նկարչության զարգացման մեջ` ամենակարևորահույն փուլերից մեկը: Իզու չէ, որ «Խորհրդավոր ընթրիքից» հետո Լեոնարդոյի փառքը, որպես նկարչի, թնդում էր ամբողջ [[Իտալիա]]յում:
Այն բոլորը, ինչ խաղաղ միայնության մեջ խորհել էր Լեոնարդոն, իր արտացոլումը գտավ այդ նկարում: Այն բոլորը, ինչ նախկինում նկարել էր, դրա մեջ գտավ իր ավարտվածությունը: Խնդիրները, որոնք ինքնամոռաց աշխատանքի ընթացքում նա դրել էր իր առջև, շատ բազմազան էին: Նա նոր կոմպոզիցիոն բանաձևեր էր որոնում, աշխատում էր կոլորիստական խնդիրների ու նրբագույն լուսաստվերի, խաղի լուծման վրա, ձգտում էր տալ այնպիսի կերպարներ, շարժումներ ու դեմքեր, որոնք բացահայտեցին մարդու ներաշխարհը:
Անանուն մասնակից