Սուրբ Մատթեոսի նահատակությունը (Կարավաջո)

Կարավաջոյի նկար

«Սուրբ Մատթեոսի նահատակությունը» (իտալ.՝ Martirio di San Matteo, 1599–1600), իտալացի նկարիչ Կարավաջոյի կտավ։ Գտնվում է Հռոմի Սան Լուիջի դե Ֆրանչեզի կաթոլիկ եկեղեցու Կոնտարելլի մատուռում, որտեղ կախված է նույն հեղինակի «Մատթեոս առաքյալի հրավերը» կտավի դիմաց և «Սուրբ Մատթեոսն ու հրեշտակը» կտավի կողքին․ երեքից առաջինն է, որը 1600 թվականի հուլիսին տեղադրվել է մատուռում։

Picto infobox artiste.png
Սուրբ Մատթեոսի նահատակությունը
Caravaggio - Martirio di San Matteo.jpg
տեսակգեղանկար
նկարիչԿարավաջո[1]
տարի1600[2]
բարձրություն323 սանտիմետր
լայնություն90 սանտիմետր, 49 սանտիմետր և 343 սանտիմետր
ուղղությունբարոկկո
ժանրհոգևոր արվեստ
նյություղաներկ և կտավ[3]
գտնվում էՍան Լուիջի դե Ֆրանչեզի
հավաքածուՍան Լուիջի դե Ֆրանչեզի
https://www.wga.hu/html/c/caravagg/04/24conta1.html, https://www.wga.hu/html/c/caravagg/04/24conta2.html, https://www.wga.hu/html/c/caravagg/04/24conta3.html, https://www.wga.hu/html/c/caravagg/04/24conta4.html, https://www.wga.hu/html/c/caravagg/04/24conta5.html կայք
Martyrdom of Saint Matthew by Caravaggio Վիքիպահեստում

Նկարում պատկերված է «Մատթեոսի ավետարանի» հեղինակ, ավետարանիչ Մատթեոս առաքյալի նահատակությունը։ Ըստ լեգենդի՝ սուրբը սպանվել է Եթովպիայի թագավորի հրամանով՝ զոհասեղանի մոտ պատարագ մատուցելիս։ Թագավորը ցանկասիրություն էր հանդես բերել իր զարմուհու հանդեպ, որի համար Մատթեոսը նախատել էր նրան, քանի որ աղջիկը միանձնուհի էր, հետևաբար նաև Քրիստոսի հարսը: Մի քանի տասնամյակ առաջ մահացած կարդինալ Կոնտարելլին շատ բացահայտ նկարագրել էր այն, ինչ պետք է կատարվեր. սուրբն սպանվում էր անբարո արքայի ուղարկած զինվորի կողմից ճարտարապետական կառույցում և մեծ բազմության ներկայությամբ։

Կարավաջոյի դժվարությունը կայանում էր նրանում, որ նա նախկինում չէր նկարել ո՛չ այդքան մեծ կտավի վրա, ո՛չ էլ այդքան շատ կերպարներ։ Ռենտգենյան ուսումնասիրությունը ցույց է տվել, որ այսօրվա տեսքով կտավն ստեղծելուց առաջ երկու առանձին փորձեր են արվել, որոնց ընթացքում կրճատվել է պատկերված մարդկանց թիվը և համարյա զրոյացվել ճարտարապետական տարրերի առկայությունը։

Հետին պլանում, ձախից դեպի կենտրոն՝ մարդասպանի հետևում Կարավաջոն պատկերել է ինքն իրեն։

Պատկերման փուլերԽմբագրել

Ռենտգենյան ուսումնասիրությունը ցույց է տվել, որ նկարի առաջին տարբերակն արվել է այդ ժամանակ Հռոմում ամենասիրված նկարչի՝ Ջուզեպպե Չեզարիի մաներիզմի ոճով, որտեղ առկա են փոքրիկ կերպարներով մեծ բազմություն և զանգվածային ճարտարապետություն, որը պետք է ստատիկ ու հեռավոր տեսք հաղորդեր նկարին։ Երկրորդ տարբերակում ընդօրինակումն արվել է Ռաֆայելից, որտեղ ավելացվել է վախ ու ափսոսանք արտահայտող ականատեսների բազմություն, այդ թվում մի կին, որը հավանաբար միանձնուհի է։ Այս տարբերակը համահունչ էր կարդինալ Կոնտարելլիի պահանջած ամբոխով տեսարանի և մաներիզմի օրենքների հետ, սակայն Կարավաջոն արդեն մշակել էր իր անհատական ոճը, որտեղ մարմիններն առանձնացվում էին լույսի և մթության խաղով, իսկ հետին պլանը՝ վերացվում։

Այս կետում Կարավաջոն թողել է նկարն ու ուշադրությունը սևեռել իր մյուս՝ «Մատթեոս առաքյալի հրավերը» կտավի վրա։ Նկարել է իր սեփական ոճով, ինչպես «Խաղանենգները» և «Բախտագուշակը», սակայն ավելի մեծ չափսերով։ Ակնհայտորեն վերաոգևորվելով կամ գուցե նորացված ինքնավստահությամբ Կարաջոն վերադարձել է «Նահատակությանը», բայց աշխատել իր սեփական ձևով։ Երրորդ տարբերակում ճարտարապետությունը դուրս է մղվել, կրճատվել է մարդկանց թիվը, գործողությունը տեղափոխվել է նայողին ավելի մոտ, դեռ ավելին՝ ավելացվել է դրամատիկ լուսաստվեր, որն ընդգծում է թեմայի ամենակարևոր տարրերը, այն է՝ ներկայացնել ամենամեծ դրամատիկ պահը, երբ մարդասպանը պատրաստվում է դաշույնը խրել ընկած սրբի մարմնի մեջ։ Սա է այն տարբերակը, որ մենք տեսնում ենք այսօր․ գործողությունը՝ պատկերված ամենադրամատիկ պահին, ներկաները՝ երկրորդական դերում կտրուկ ընտրովի լույսի շնորհիվ, իսկ ամբողջն այն տպավորությունն է թողնում, կարծես տեսնում ես կայծակի լույսի տակ։

ՎերլուծությունԽմբագրել

Նկարն արված է այն ժամանակահատվածում, երբ 16-րդ դարի բանական, գուցե մի փոքր արհեստական մաներիստական ուղղությունն իր տեղը զիջում է բարոկկոյին։ Նկարը սենսացիա է առաջացրել։ Ֆեդերիկո Ցուկկարոն՝ Հռոմի ամենահայտնի նկարիչներից մեկն ու մաներիզմի վարպետը, եկել է այն տեսնելու և արհամարհանքով ասել, որ այն ոչինչ չարժե։ Բայց երիտասարդ նկարիչներին Կարավաջոն գերազանցել է ու հանկարծակի դարձել Հռոմի ամենահանրահայտ նկարիչը։

Կենտրոնացում է պետք հասկանալու համար, որ պատկերված պայքարը սրբության հաղթանակն է։ Թվում է, թե լույսով պարուրված սուրբ Մատթեոսն ընկնելիս ընկրկում է իրեն սպանողի բացահայտ կատաղությունից, որը պատրաստվում է դաշույնով հարվածել նրան։ Սրբի շուրջ պատկերված են տարբեր հույզեր՝ սարսափ, վախ, զարհուրանք արտահայտող մարդիկ, իսկ հրեշտակը մեկնում է նահատակության արմավենու ճյուղը։ Պատկերի հակասականությունը կարելի է մեղմացնել, եթե հասկանանք, որ սուրբը չի դողում դահճի հարվածի ահից, ընդհակառակը, նա ձգվում է դեպի հրեշտակի նվերը։ Դահիճի՝ սրբին բռնելն ու վերջինիս՝ հրեշտակին ձգտելը երկու զուգահեռներ են․ միայն Մատթեոսին է հայտնի հրեշտակի ներկայությունը։ Այս տեսանկյունից նայելիս՝ սա ընդհանուր ահաբեկություն պատկերող նկար չէ, այլ սրբի մահ, որն ընկալվում է որպես մերձեցում աստվածայինի հետ․ այդ ժամանակի իտալական բարոկկոն նահատակությունը պատկերում էր ոչ թե որպես վախի, այլ ուրախության ու էքստազի պահ։

Կարևոր է նշել նաև այն հանգամանքը, որ Կարավաջոն կարողացել է հօգուտ իրեն օգտագործել այն ժամանակի եկեղեցական ճարտարապետությունը․ մայր տաճարները գուցե լավ լուսավորվում էին, սակայն Կոնտարելլիի նման փոքրիկ մատուռները՝ ոչ։ Դրանք մութ էին ու նեղ։ Ինչպես նշել է Կարավաջոյի կենսագիր Փիթեր Ռոբը՝ «Սան Լուիջիի կենտրոնական մասով իջնողը կարող է հեռվից մթության մեջ տեսնել մարդասպանի գունատ մերկությունը, մի տարածության մեջ, որը կարծես պատից դուրս էր գալիս դեպի եկեղեցու իրական տրանսպերտը»։

Ասում են, որ կտավում կարելի է տեսնել Միքելանջելոյի, Ռաֆայելի և այլոց ազդեցությունը։ Սրբի և ձախակողմյան սարսափահար տղայի կերպարներն, օրինակ, վերցված են «համարյա ամբողջ ճշգրտությամբ» Տիցիանի՝ Վենետիկում գտնվող «The Martyrdom of St Peter the Martyr» խորանապատկերից։

Տես նաևԽմբագրել

  • Վերափոխություն Դամասկոսի ճանապարհին։

Ծանոթագրություններ և հետագա ընթերցանությունԽմբագրել

Արտաքին հղումներԽմբագրել

  1. Hibbard H. CaravaggioOxford, Boulder: Westview Press, 1985. — P. 102—117. — ISBN 978-0-06-430128-2
  2. Hibbard H. CaravaggioOxford, Boulder: Westview Press, 1985. — P. 93. — ISBN 978-0-06-430128-2
  3. Hibbard H. CaravaggioOxford, Boulder: Westview Press, 1985. — P. 95. — ISBN 978-0-06-430128-2
  4. 4,0 4,1 Hibbard H. CaravaggioOxford, Boulder: Westview Press, 1985. — P. 102. — ISBN 978-0-06-430128-2