Բացել գլխավոր ցանկը

Սիրիլ Նորման Հինշելվուդ

Սիրիլ Նորման Հինշելվուդ (անգլ.՝ Cyril Norman Hinshelwood, հունիսի 19, 1897(1897-06-19)[1][2][3], Լոնդոն, Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի միացյալ թագավորություն[4] - հոկտեմբերի 9, 1967(1967-10-09)[4][1][2][3], Լոնդոն, Միացյալ Թագավորություն[4]), անգլիացի ֆիզքիմիկոս։

Սիրիլ Նորման Հինշելվուդ
անգլ.՝ Cyril Norman Hinshelwood
Cyril Norman Hinshelwood Nobel.jpg
Ծնվել էհունիսի 19, 1897(1897-06-19)[1][2][3]
Լոնդոն, Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի միացյալ թագավորություն[4]
Մահացել էհոկտեմբերի 9, 1967(1967-10-09)[4][1][2][3] (70 տարեկանում)
Լոնդոն, Միացյալ Թագավորություն[4]
ԳերեզմանԼոնդոն
ՔաղաքացիությունFlag of the United Kingdom.svg Միացյալ Թագավորություն
Մասնագիտություննկարիչ, քիմիկոս և ֆիզիկական քիմիկոս
Հաստատություն(ներ)Օքսֆորդի համալսարան[5] և Լոնդոնի կայսերական քոլեջ
Գործունեության ոլորտֆիզիկական քիմիա
Պաշտոն(ներ)Թագավորական միության նախագահ
ԱնդամակցությունԼոնդոնի թագավորական ընկերություն, Լեոպոլդինա, ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիա, Պապական գիտությունների ակադեմիա[6], Արվեստների և գիտությունների ամերիկյան ակադեմիա, Լինչեի ազգային ակադեմիա, Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիա, Իտալիայի գիտությունների ազգային ակադեմիա և ԱՄՆ-ի Գիտությունների ազգային ակադեմիա
Ալմա մատերՕքսֆորդի համալսարան[5]
Գիտական ղեկավարHarold Hartley?
Եղել է գիտական ղեկավարSimon Baumberg?, Carl A. Winkler? և Սիդնեյ Բրեներ
ՊարգևներԼոնդոնի թագավորական ընկերության անդամ Կոպլիի մեդալ[7] Ֆարադեյի դասախոսության նրցանակ Թագավորական մեդալ Քիմիայի Նոբելյան մրցանակ[8][9] Լավուազիեի մեդալ Բեյքերյան լեկցիա Մելդոլայի մեդալ և մրցանակ Դևիի շքանշան[10] Լիվերսիջ մրցանակ և Leverhulme Medal (Royal Society)?
Cyril Norman Hinshelwood Վիքիպահեստում

1955-1960 թվականներին եղել է Լոնդոնի թագավորական ընկերության նախագահ։ Հիմնական աշխատանքները վերաբերում են շղթայական ռեակցիաների բնագավառին, ուսումնասիրել է դրանց համասեռ կատալիզը և մեխանիզմը։ 1928 թվականին ջրածնի օքսիդացումը հետազոտելիս հայտնաբերել է բոցավառման վերին սահմանը և բացատրել այդ երևույթը որպես փակ ծավալում մասնիկների եռակի փոխհարվածի դեպքում շղթաների կտրման արդյունք։ Միաժամանակ Ն. Ն. Սեմյոնովի հետ մշակել է շղթայական ռեակցիաների տեսության հիմունքները։ Նա հետազոտել է անօրգանական և օրգանակն նյութերի (օրինակ, կալիումի պերմանգանատի, ալդեհիդների, կետոնների են) քայքայման կինետիկան։ 1938 թվականից զբաղվել է տարբեր միջավայրերում բակտերիաների աճման պրոբլեմով, հաստատել է, որ միջավայրին բակտերիաների հարմարվողականությունը ինքնաբերաբար կարգավորվում է բջիջների ֆերմենտային հաշվեկշռով։ Հայտնաբերել է բջիջների աճման արագության կախումը շրջապատող միջավայրում ածխաթթու գազի, ամինաթթուների և այլ նյութերի պարունակությունից։ Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր (1956 թ., Ն. Ն. Սեմյոնովի հետ)։ ԽՍՀՄ ԳԱ արտասահմանյան անդամ (1958 թ.)։

ԾանոթագրություններԽմբագրել

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 6, էջ 413