Պիգմալիոն (ֆիլմ, 1938)

«Պիգմալիոն» (անգլ.՝ Pygmalion), 1938 թվականի բրիտանական սև-սպիտակ կինոֆիլմ, Բերնարդ Շոուի համանուն կատակերգության էկրանավորում: Գլխավոր դերերում են Ուենդի Հիլերը և Լեսլի Հովարդը: Ֆիլմի սցենարի ստեղծմանը ակտիվ մասնակցություն է ունեցել Բերնարդ Շոուն, ով գրել է մի քանի լրացուցիչ տեսարան և էպիզոդ: Հետագայում հիմանական սցենարի հիման վրա 1956 թվականին ստեղծվեցին «Իմ չքնաղ տիկին» մյուզիքլը և 1964 թվականին համանուն կինոֆիլմը:

Picto infobox cinema.png
Պիգմալիոն
Pygmalion
Պիգմալիոն (ֆիլմ, 1938).jpg
ԵրկիրFlag of the United Kingdom.svg Միացյալ Թագավորություն
Ժանրռոմանտիկ կատակերգություն և դրամա
ՀիմքՊիգմալիոն
Թվական1938
Լեզուանգլերեն
ՌեժիսորAnthony Asquith? և Լեսլի Հովարդ
ՊրոդյուսերGabriel Pascal?
Սցենարի հեղինակՋորջ Բեռնարդ Շոու, W. P. Lipscomb?, Cecil Arthur Lewis?, Ian Dalrymple?, Anatole de Grunwald? և Kay Walsh?
ԴերակատարներWendy Hiller?, Wilfrid Lawson?, Leueen MacGrath?, Լեսլի Հովարդ, David Tree?, Helen Westley?, Քեթլին Նեսբիթ, Irene Browne?, Jean Cadell? և Moyna Macgill?
ՕպերատորHarry Stradling?
ԵրաժշտությունԱրթուր Հոնեգեր
ՄոնտաժԴևիդ Լին
Պատմվածքի վայրԼոնդոն
Նկարահանման վայրPinewood Studios
Տևողություն90 րոպե
Pygmalion (1938 film) Վիքիպահեստում

Ֆիլմը մեծ հաջողություն ունեցավ շատ երկրներում: 1938 թվականին ստասավ «Օսկար» մրցանակ լավագույն սցենարի համար (Ջորջ Բերնարդ Շոու, Իեն Դերլիմփլ, Սեսիլ Լյուիս, Ու․ Պ․Լիփսկոմբ)։ Առաջադրվել է ևս երեք անվանակարգերում՝ լավագույն ֆիլմ, լավագույն դերասան, լավագույն դերասանուհի: Նույն՝ 1938 թվականին Վենետիկի կինոփառատոնում ֆիլմն ստացավ ևս մեկ մրցանակի՝ «Լավագույն տղամարդու դեր»:

Ստեղծման պատմությունԽմբագրել

1930-ական թվականների կեսերին հունգարացի պրոդյուսեր Գաբրիել Պասկալը դիմեց Բերնարդ Շոուին խնդրանքով՝ տալ հեղինակային թույլատվություն իր ամենահայտնի պիեսի էկրանավորման համար։ Այդ ժամանակաշրջանում Շոուի մի քանի պիեսների էկրանավորումներ գոյություն ունեին, և, հաշվի առնելով դրանց ճնշող գեղարվեստական մակարդակը, Շոուն պահանջեց, որ նկարահանումներն անցնեն ամբողջովին իր վերահսկմամբ։ Պասկալը որոշեց առաջինն էկրանավորել «Պիգմալիոն»-ը։ Շոուն լիովին գոհ մնաց ֆիլմի որակից և թույլատրեց շարունակել շարքը․ հաջորդաբար Պասկալը բեմադրեց «Մայոր Բարբարա», «Կեսար և Կլեոպատրա» և «Անդրոկլն ու առյուծը» պիեսները։

Պիեսի տեխնիկական վերամշակմամբ իրականացրեց Իեն Դերլիմփլը, Ու․ Պ․ Լիփսկոումը և Սեսիլ Լյուիսը սցենարում, մի քանի նոր էական էպիզոդներ գրել է ինքը՝ Բերնարդ Շոուն, այդ թվում պարահանդեսին Էլիզայի հաղթանակի հիմնական տեսարանը։ Ժամանակակից անգլիական պիեսների հրատարակումը սովորաբար ներառում է այդ լրացումներ։ Մի առումով Պասկալը հեռացավ Շոուի դիրքորոշումից. ֆիլմի վերջում, ի տարբերություն պիեսի, Էլիզան վերադարռնում է Հիգենսի մոտ։

Գլխավոր դերի համար հրավիրվեց 26-ամյա թատերական դերասանուհի Ուենդի Հիլերը, որն արդեն բեմում խաղացել էր Էլիզային։

Հանդերձները Ուորտա և Սկիապարելլի նորաձև տներից է։

ԾանոթագրություններԽմբագրել

ԳրականությունԽմբագրել

  • Хескет Пирсон. Бернард Шоу. — Ростов-на-Дону: Феникс, 1997. — 544 с. — (След в истории). — ISBN 5-222-00176-8
  • George Bernard Shaw, Alan Jay Lerner. Pygmalion / My Fair Lady. — New York: Signet / New American Library, Inc., 1975. — 192 с. — ISBN 9780451519269.
  • The Great British Films, pp. 45–48, Jerry Vermilye, 1978, Citadel Press, ISBN 0-8065-0661-X

Արտաքին հղումներԽմբագրել