Հունաստանն Առաջին համաշխարհային պատերազմում

Հունաստանը ներգրավվել է Առաջին համաշխարհային պատերազմի մեջ 1917 թվականին հուլիսի 2-ին, մինչ այդ պահպանում էր չեզոքություն, սակայն գերմանամետ Կոնստանտինոս I թագավորի հրաժարականից հետո, Հունաստանը պատերազմ է հայտարարել Կենտրոնական ուժերին և հանդես եկել Անտանտի կողմից:

Հունաստանը պատերազմի սկզբինԽմբագրել

 
Հունաստանի ինքնավարության պաշտոնական հայտարարությունը Գիրոկաստրայում (1914 թվական)

Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբին Հունաստանը չեզոքություն է հայտարարել: Չնայած դրան, 1914 թվականի հոկտեմբերին հունական զորքերը ներխուժել են Ալբանիա և օկուպացրել Հյուսիսային Էպիրոսը: Սակայն արդեն 1915 թվականին Ալբանիայում բացազատվել է իտալական զորքը: Շուտով հունական զորքերը ստիպված էին լքել դրանից առաջ գրաված տարածքները իտալացիների հետ հնարավոր հակամարտությունների պատճառով:

Հունաստանը պատերազմ մտնելուց առաջԽմբագրել

Անտանտի կողմից պատերազմելու գլխավոր կողմնակիցը Հունաստանում եղել է վարչապետ Էլեֆթերիոս Վենիզելոսը: Նա անում էր հնարավոր ամեն ինչ, որպեսզի Հունաստանը ներգրավվի Կենտրոնական ուժերի դեմ պատերազմում: 1913 թվականին Սերբիայի և Հունաստանի միջև ստորագրվել է փոխադարձ օգնության պայմանագիր, համաձայն որի վերջինս պարտավոր էր հարձակման դեպքում Սերբիային օգնության հասնել: Այդ պայմանագրին վկայակոչում էր Վենիզելոսը: Սակայն Հունաստանի թագավոր Կոնստանտինոս I-ը համակրում էր Գերմանիային, քանի որ գերմանական կայսրի աներորդին էր, սովորում էր Գերմանիայում և չէր ցանկանում պատերազմել Անտանտի կողմից: Թագավորը և Վենիզելոսի հակառակորդները հայտնեցին, որ սերբ-հունական պայմանագիրն անվավեր է, այդ պայմաններում Վենիզելոսը 1915 թվականի հոկտեմբերին պաշտոնաթող է արվել: Նմանատիպ քաղաքական պայքարը դարձել է Հունաստանի համար ազգային պառակտման պատճառ:

Այդ ժամանակ Անտանտը անում էր ամեն ինչ, որպեսզի Հունաստանը ներգրավի պատերազմի մեջ իր կողմում: 1915 թվականի հոկտեմբերին Սալոնիկում տեղակայվել է 150 000 անգլո-ֆրանսիական զինծառայող: Այնուհետև 1916 թվականի հուլիսի 6-ին Անտանտը հայտարարել է Հունաստանի շրջափակման մասին և պահանջել է հունական բանակի վերջնական զորացրման մասին, որում մեծ ազդեցություն ունեին գերմանամետ ուժերը: Երկու անգամ՝ հոկտեմբերին և դեկտեմբերին, Անտանտի տիրությունները հունական կառավարությունից պահանջել են հունական նավատորմի հանձնումը, կարևոր պետական հաստատությունների ենթարկումը Անտանտի վերահսկողությանը: Այդ պահանջները նույնպես ընդունվել են: Անտանտը դարձել է Հունաստանում դրության փաստացի տերը:

 
Հունաստանի վարչապետ Էլեֆթերիոս Վենիզելոսը ռազմաճակատում

Անտանտի ճնշման ներքո 1916 թվականի հոկտեմբերին Վենիզելոսը կրկին դարձել է վարչապետ: Դրանից հետո Անտանտի պահանջով թագավոր Կոնստանտինոս I-ը 1917 թվականի հունիսի 12-ին հրաժարական է տվել, իր հետնորդին նշանակելով երկրորդ որդուն՝ Ալեքսանդր I-ին: Նոր թագավորը վերջնականապես պատերազմի մեջ մտավ Անտանտի կողմից: Հունիսի 29-ին Հունաստանը պատերազմ հայտարարեց Գերմանիային: Այսպիսով Անտանտի ուժերը Սալոնիկի ռազմաճակատում մեծացվել են, ինչպես նաև ապահովվել է դաշնակից զորքերի թիկունքը:

Հակամարտությունն ավարտվել է Անտանտի զորքերի և դիվանագիտության ճնշմամբ, 1917 թվականի գարնանը թագավորի արտաքսմամբ, նրա որդու՝ Ալեքսանդրի թագադրմամբ և Հունաստանի՝ Անտանտի կողմից պատերազմ մտնելով: Պատերազմից հետո Վենիզելոսը Հունաստանը ներկայացնում էր Փարիզի խաղաղության համաժողովում և հասել է նրա կազմի մեջ Թրակիայի և Հոնիայի ներառելուն:

Մասնակցությունը մարտական գործողություններումԽմբագրել

Պատերազմի մեջ մտնելուց հետո հունական 10 դիվիզիաներ միացել են Սալոնիկի ռազմաճակատի դաշնակից զորքերին, հունական զորքերի հրամանատար էր նշանակվել գեներալ Պանայոտիս Դանգլիսը: Հունական զորքերը 1918 թվականի մայիսին հաջողությամբ անցկացրել են մի շարք գործողություններ բուլղարական զորքերի դեմ:

 
Հունական բանակը Փարիզի հաղթանակի զորահանդեսին, 1919 թվական:

1918 թվականի սեպտեմբերին հունական զորքերը ակտիվորեն մասնակցել են Անտանտի հաջող հարձակմանը: Հունական դիվիզիաները մասնակցել են Դոյրանի ճակատամարտում, Սերբիայի ազատագրման և 1918 թվականի վերջի մի շարք այլ գործողություններում: Դաշնակից զորքերի հաջող հարձակումից հետո Բուլղարիան հանձնվել է, Առաջին համաշխարհային պատերազմն ավարտվել էր:

Պատերազմից հետոԽմբագրել

Լինելով հաղթածների ճամբարում, Հունաստանը ստացել է մեծ տարածքային նվաճումներ: Նյոյիսկի պայմանագրով Հունաստանը ձեռք է բերել Թրակիայի (Արևելյան Թրակիա, այնուհետև նաև Արևմտյան Թրակիա) զգալի մասը և Եգեյան ծովի առափնյան և Իզմիրի շրջանը՝ Սևրի պայմանագրով: Մարտական գործողությունների ժամանակ հունական բանակի կորուստները կազմեցին մոտ 5000 մարդ:

Տես նաևԽմբագրել

ԾանոթագրություններԽմբագրել

ԳրականությունԽմբագրել

  • Корсун Н. Г. Балканский фронт мировой войны 1914–1918 гг. — М.: Воениздат НКО СССР, 1939. — 124 с.
  • Зайончковский А. М. Первая мировая война. — СПб.: Полигон, 2000. — 878 с. — ISBN 5-89173-082-0.
  • История Первой мировой войны 1914—1918 гг. / под редакцией И. И. Ростунова. — в 2-х томах. — М.: Наука, 1975. — 25 500 экз.