Ժակ Բենվիլ (ֆր.՝ Jacques Bainville, փետրվարի 9, 1879(1879-02-09)[1][2][3][…], Վենսեն - փետրվարի 9, 1936(1936-02-09)[1][2][3][…], Բելշաս փողոց), [4], ֆրանսիացի պատմաբան (մասնագիտացել էր արտաքին հարաբերությունների պատմության ուսումնասիրության մեջ)[5], ժուռնալիստ, ակադեմիկոս։ Քաղաքական իր հայացքներով եղել է միապետական[6], հակահանրապետական Acción FrancesaՖրանսիական գործողություն») շարժման ակտիվ ու կարևոր գործիչ[7][6], Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամ 1935 թվականից մինչև իր մահը[8]։

Ժակ Բենվիլ
ֆր.՝ Jacques Bainville
Դիմանկար
Ծնվել էփետրվարի 9, 1879(1879-02-09)[1][2][3][…]
ԾննդավայրՎենսեն
Մահացել էփետրվարի 9, 1936(1936-02-09)[1][2][3][…] (57 տարեկան)
Մահվան վայրԲելշաս փողոց
ԳերեզմանMarigny
ՔաղաքացիությունFlag of France (1794–1815, 1830–1958).svg Ֆրանսիա
Մայրենի լեզուֆրանսերեն
ԿրթությունԱնրի IV լիցեյ և Փարիզի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետ
ԵրկերQ3231724?
Մասնագիտությունլրագրող, ժամանակագիր, պատմաբան, հրապարակախոս և գրական քննադատ
Զբաղեցրած պաշտոններseat 34 of the Académie française?
ԿուսակցությունԱկսյոն ֆրանսեզ
Պարգևներ և
մրցանակներ
Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետ[1] Իտալիայի Թագի շքանշանի հրամանատար[1] Commander of the Order of the Crown of Romania?[1] և Knight of the Order of Leopold?[1]
ԱնդամությունՖրանսիական ակադեմիա
Jacques Bainville Վիքիպահեստում

Ժակ Բենվիլի պատմագիտական հիշարժան աշխատություններից են L'Histoire de deux peuples (1916),[4] L'Histoire de deux générations (1918),[4] Les conséquences politiques de la paix (1920;[4] Editions de l'Arsenal, 1995;[9] Godefroy de Bouillon, 1996),[10] Histoire de France (A. Fayard, 1924),[11] Petite Histoire de France (1930),[12] Napoléon,[13] Les dictateurs (1935;[4][14] Godefroy de Bouillon, 1996),[10] o Histoire de la Troisième République (1935),[4]...

Revue universelle-ի տնօրենը լինելով հանդերձ՝[15] աշխատակցել է նաև մի շարք այլ պարբերականների (L'Action Française, Gazette de France, Le Petit Parisien, L'Eclair de Montpellier,[16] Candide, Liberté, Le Petit Journal, Capital o La Nation belge,[15]...)։

Կյանքի վերջին տարիներին դեմ է գնացել նացիստական Գերմանիային[8]։ 1979 թվականին հրատարակվել է Ուիլյամ Քեյլորի Jacques Bainville and the Renaissance of Royalist History in Twentieth-Century France աշխատությունը[6], որտեղ հանգամանորեն ներկայացված են Բենվիլի կյանքն ու գործը։

Publiciste-Homme de Lettres-ի շրջանակներում կատարած աշխատանքի համար, Ֆրանսիայի արտաքին գործերի նախարարության զեկուցագրի հիման վրա, 1920 թվականին նրան շնորհվել է Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետի կոչում[17]։

ԵրկերԽմբագրել

  • Louis II de Bavière, 1900
  • Bismarck et la France, 1907 (saggi)
  • Le Coup d'Agadir et la guerre d'Orient, 1913 (saggi)
  • Histoire de deux peuple, 1915; Histoire de deux peuple, continuée jusqu'a Hitler, Collection Les Grandes Études Historiques, Artheme Fayard, Paris, 1935
  • La Guerre et l'Italie. Purquoi l'Italie a voulu la guerre. Ce que l'Italie attend de la guerre. L'Italie et l'Autriche. L'Italie et l'Allemagne. L'avenir des relations franco-italiennes, Artheme Fayard, Paris, 1916.
  • Histoire de trois générations: 1815-1918, avec un épilogue pour la quatrième, Artheme Fayard, Paris, 1918
  • Après la guerre. Comment placersa fortune, Nouvelle librairie nationale, Paris, 1919
  • Les Conséquences politiques de la paix, Fayard, Paris, 1920
  • Histoire de France, 1924
  • Napoléon, 1931
  • Bismarck, Collection L'Histoire vivante, Éditions du siècle, Paris, 1932
  • La Troisième République, 1870-1935, 1935
  • Les Dictateurs, Denoël et Steele, Paris, 1935
  • Lectures, Fayard, Paris, 1937
  • Journal, 1901-1918, Plon, Paris, 1948
  • Journal, 1919-1926, Plon, Paris, 1949
  • Journal, 1927-1935, Plon, Paris, 1949
  • Journal inédit (1914), Plon, Paris, 1953
  • La Guerre démocratique. Journal 1914-1915, a cura di Dominique Decherf, Bartillat, Paris, 2000.

ԳրականությունԽմբագրել

http://www.persee.fr/web/revues/home/prescript/article/rhef_0300-9505_1925_num_11_52_2363_t1_0388_0000_2}}

ԾանոթագրություններԽմբագրել

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 Base Léonore (ֆր.)Ministère de la Culture.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Bibliothèque nationale de France data.bnf.fr (ֆր.): տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Encyclopædia Britannica
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 Varios autores, 1936, էջ 205
  5. título=Bainville, Jacques|url=http://viaf.org/viaf/6873/%7Cobra=VIAF%7Ceditorial=OCLC}}(չաշխատող հղում)
  6. 6,0 6,1 6,2 Irvine, 1981, էջեր 559-561
  7. Weber, 1962, էջեր 276-277
  8. 8,0 8,1 Sévillia, 2011
  9. Cazes, 1995, էջեր 805-806
  10. 10,0 10,1 Cazes, 1996, էջ 931
  11. Richard, 1925, էջեր 388-390
  12. Bainville, 1930
  13. Bainville, 1931
  14. Bainville, 1935
  15. 15,0 15,1 Weber, 1962, էջ 276
  16. Gros, 2010, էջ 17
  17. título=Réponse n° 1|url=http://www.culture.gouv.fr/public/mistral/leonore_fr?ACTION=CHERCHER&FIELD_1=COTE&VALUE_1=LH/95/80%7Cobra=Ministère de la Culture et de la Communication de Francia|editorial=Léonore|idioma=francés}}

Արտաքին հղումներԽմբագրել