Գառնիկ Քամալյան

հայ քանդակագործ

Գառնիկ Արշակի Քամալյան (հունվարի 6, 1908(1908-01-06), Իգդիր, Երևանի նահանգ, Կովկասի փոխարքայություն, Ռուսական կայսրություն - հունվարի 24, 1973(1973-01-24), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ քանդակագործ։ ՀՌՆՄԵՄ-ի և ՀՌՆԱ-ի անդամ (1927-1932)։

Գառնիկ Քամալյան
ամհարերեն՝ Գառնիկ Արշակի Քամալյան
Ծնվել էհունվարի 6, 1908(1908-01-06)
ԾննդավայրԻգդիր, Երևանի նահանգ, Կովկասի փոխարքայություն, Ռուսական կայսրություն
Մահացել էհունվարի 24, 1973(1973-01-24) (65 տարեկան)
Վախճանի վայրըԵրևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ
Ազգությունհայ
Կրթություն«Գեղարդ» գեղարվեստաարդյունաբերական տեխնիկում (1929) և Սանկտ Պետերբուրգի ճարտարապետության և քաղաքացիական ճարտարագիտության պետական համալսարան (1938)
Ժանրքանդակագործություն
Մասնագիտությունքանդակագործ

ԿենսագրությունԽմբագրել

1929 թվականին ավարտել է Երևանի Գեղարդ-տեխնիկումը։ 1929 թվականից մասնակցել է ցուցահանդեսների։ 1938 թվականին ավարտել է Լենինգրադի արդյունաբերական շինարարության ինժեներների ինստիտուտի ճարտարապետական ֆակուլտետը։ 1954-1960 թվականներին ապրել և աշխատել է Պերմում[1]։

Ծնվել է 1908 թվականի հունվարի 6-ին Իգդիր քաղաքում։ Թուրքիայի կառավարության կողմից հայերի հետևողականորեն հետապնդումների պատճառով ապագա քանդակագործի ընտանիքը տեղափոխվել է հարազատների մոտ՝ կովկասյան Հայաստան։ 1925 թվականին Գառնիկ Քամալյանը ընդունվել է Երևանի գեղարվեստա-արդյունաբերական քոլերջ, որտեղ սովորել է նկարիչ Վարթանես Հախիկյանի և Գաբրիել Գյուրջյանի հետ։ 1929 թվականին «Վ. Ի. Լենինի դիմանկարի» (ռուս Արա Սարգսյան) դիպլոմային աշխատանքով հաջողությամբ ավարտել է ուսումնարանը։ Դեռևս ուսման տարիներին դարձել է ՀՌՆՄԵՄ-ի և ՀՌՆԱ-ի անդամ (1927) և 1929 թվականից մասնակցել է գեղարվեստական բոլոր տեսակի ցուցահանդեսներին։ 1933-1935 թվականներին ուսման է անցել ԼԿՇՃԻ-ի ճարտարապետություն բաժնում։ Ուսումը ավարտել է դիպլոմային աշխատանքով՝ Սեստերորեցկի պանսիոնատի նախագծով։ 1935-1964 թվականներին ապրել է Մագադանի մարզում, այնուհետև տեղափոխվել է Երևան, որտեղ էլ հետագայում՝ 1973 թվականի հունվարի 24-ին մահացել է[2]։

ԱշխատանքԽմբագրել

Քանդակագործի աշխատանքների շարքում նշվում են այնպիսի դիմանկարներ, ինչպիսիք են «Աշխատավորը» (1929), թոշակառու Մելիք-Մուսյանի (1962), ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ Պ. Գ. Լիսիցյանի (1963, Գրականության և արվեստի թանգարան, Երևան) և Գ. Դ. Ջանիբեկյանի (1972), «Կանացի դիմանկար» (1965), ԽՍՀՄ նավատորմի ծովակալ Ի. Ս. Իսակովի (1967), հեղափոխական Ի․ Խ․ Լալայանցի (1970), երգչուհի Լ. Զաքարյանի (1970-ական թվականներ, Հայաստանի ԳԿԳ) և այլն[2]։

Նա հեղափոխական Կամոյի հուշարձանի հեղինակն է (1968, Գավառ (քաղաք)

ՍտեղծագործություններԽմբագրել

Դիմաքանդակներ`

  • «Ծովակալ Հովհաննես Իսակով»
  • «Պավել Լիսիցյան»
  • «Մարիետա Շահինյան»
  • «Զարուհի Դոլուխանյան»

ԾանոթագրություններԽմբագրել

  1. Դանիել Դզնունի, Հայ կերպարվեստագետներ, համառոտ բառարան
  2. 2,0 2,1 Т. Н. Горина Камалян, Гарник Аршакович // Художники народов СССР. — Том 4, Книга 2. — Москва: Искусство, 1995. — С. 121.