Բացել գլխավոր ցանկը

Արդվինի բարբառ, հայերենի ս (ել) ճյուղի եռաստիճան (բ-պ-փ) անտեղաշարժ բաղաձայնական համակարգ ունեցող բարբառ։

Խոսվել է Արդվին քաղաքում և նրա շրջակա հայաբնակ վայրերում։ Բաղաձայնական համակարգով նման է գրաբարին։ Երկբարբառներ չունի։ Ձայնավորներով հիմնականում նման է արդի գրական լեզվին. հոգնակիներն են՝ էր, նէր, էրօտ, ստան և այլն։ Ունի յոթ հոլով, անկատար դերբայն ունի էլիս, ալիս վերջավորությունները. ներկան կազմվում է օժանդակ բայով՝ գըրէլիս իմ, կարթլիս իմ։

Խոսվել է Արդվին քաղաքի և նրա շրջակա բնակչությունը։ Այժմ խոսում է Սև ծովի կովկասյան ափերին բնակվող հայերի զգալի մասը[1]:

ԾանոթագրություններԽմբագրել

  1. Հ. Զ. Պետրոսյան, Ս. Ա. Գալստյան, Թ. Ա. Ղարագյուլյան (1975)։ Լեզվաբանական բառարան։ Երևան: ՀՍՍՀ ԳԱ հրատարակչություն։ էջ էջ 34-35 

ԳրականությունԽմբագրել

  • Ղարիբյան Ա․, Հայ բարբառագիտություն, Ե., 1953։
  • Ալավերդյան Ս․, Արդվինի բարբառի հնչյունական բնորոշ առանձնահատկությունները, «ԼՀԳ», 1968, N: 9։
  • Ջահուկյան Գ․, Հայ բարբառագիտության ներածություն, Ե․, 1972։